ไม่รู้ว่านานเท่าไรก็จำไม่ได้นัก
mái rú wà nán tào rái gò jām mái dāi nàk
ที่ฉันจำเป็นต้องอยู่อย่างคนที่แอบรัก
thī chān jām bpen tòng yù yàng khon thī àep rák
ต่อให้ฉันให้เธอร้อยมันก็น้อยไป
tòr hāi chān hāi thoe rǒi mán gò nǒi bpai
คนที่รอคนที่คอยได้แต่น้อยใจ
khon thī rǒ khon thī khǒi dāi tàe nǒi jai
ถึงฉันจะทำอะไรทุกอย่างไปมากสักแค่ไหน
thǔng chān jà tham àrai thúk yàng bpai māk sàk khàe nǎi
ไม่มีสักครั้งที่คล้ายว่าเธอนั้นจะหวั่นไหว
mái mī sàk khráng thī khlái wà thoe nán jà wàn wái
คนไม่รักคือไม่รักก็ต้องเข้าใจ
khon mái rák khū mái rák gò tòng khāo jai
คนคนนั้นไม่ใช่ฉันจะให้ทำไง
khon khon nán mái chāi chān jà hāi tham ngai
ถึงฉันไม่ได้ต้องการจะไป
thǔng chān mái dāi tòng kān jà bpai
แต่ยังไงก็คงจะต้องลา
tàe yāng ngai gò khǒng jà tòng lā
เมื่อเธอนั้นให้คำตอบมาทางสายตา
mêu thoe nán hāi kham tǒp mā thāng sāi tà
ก็คงต้องยอมจำนนกับคนไม่มีใจ
gò khǒng tòng yǒm jām non gàp khon mái mī jai
ยอมจำลาแม้ว่ารักสักเท่าไร
yǒm jām lā mǽw wà rák sàk thào rái
ไม่จำเป็นว่าฉันรักแค่ไหน
mái jām bpen wà chān rák khàe nǎi
แค่เธอไม่ได้รักก็แค่นั้น
khàe thoe mái dāi rák gò khàe nán
ยอมจำใจเอ่ยคำว่าลาก่อน
yǒm jām jai èi kham wà lā gòn
ใจจำยอมรับว่าเธอนั้นต้องไป
jai jām yǒm ráp wà thoe nán tòng bpai
กับความจริงว่าฉันนั้นไม่ใช่
gàp khwām jing wà chān nán mái chāi
แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน
khàe tòng jām ao wái thoe mái rák kan
คิดถึงเท่าไรคิดถึงเท่าไรมันก็ไม่เคยถึง
khít thǔng thào rái khít thǔng thào rái mán gò mái khêi thǔng
ไม่รู้ฉันเป็นคนที่เท่าไรที่เธอจะนึกถึง
mái rú chān bpen khon thī thào rái thī thoe jà nǔk thǔng
ต่อให้สายตาของฉันมันบอกว่ารักเท่าไร
tòr hāi sāi tà khǒng chān mán bòrk wà rák thào rái
เธอกลับมองมองกลับมาอย่างคนทั่วไป
thoe klàb mǒng mǒng klàb mā yàng khon thūa bpai
พยายามคือคำที่ไม่มีความหมาย (พยายาม)
phāyāyām khū kham thī mái mī khwām mǎi (phāyāyām)
จำได้ไหมที่จริงน่ะเธอไม่เคยขอ (ได้ไหม)
jām dāi mái thī jing nà thoe mái khêi khǒ (dāi mái)
ฉันเพิ่งเข้าใจเพิ่งเข้าใจในคำว่าดีไม่พอ (hey)
chān phǒng khâo jai phǒng khâo jai nai kham wà dī mái phǒ (hey)
ทำดีให้ตายไม่มีความหมายถ้าไม่ใช่คนที่เขารอ
tham dī hāi tāi mái mī khwām mǎi thà mái chāi khon thī khao rǒ
ถึงฉันไม่ได้ต้องการจะไป
thǔng chān mái dāi tòng kān jà bpai
แต่ยังไงก็คงจะต้องลา
tàe yāng ngai gò khǒng jà tòng lā
เมื่อเธอนั้นให้คำตอบมาทางสายตา ah ha ah ha ah
mêu thoe nán hāi kham tǒp mā thāng sāi tà ah ha ah ha ah
ก็คงต้องยอมจำนนกับคนไม่มีใจ
gò khǒng tòng yǒm jām non gàp khon mái mī jai
ยอมจำลาแม้ว่ารักสักเท่าไร
yǒm jām lā mǽw wà rák sàk thào rái
ไม่จำเป็นว่าฉันรักแค่ไหน (มากมาย)
mái jām bpen wà chān rák khàe nǎi (māk mài)
แค่เธอไม่ได้รักก็แค่นั้น
khàe thoe mái dāi rák gò khàe nán
ยอมจำใจเอ่ยคำว่าลาก่อน
yǒm jām jai èi kham wà lā gòn
ใจจำยอมรับว่าเธอนั้นต้องไป
jai jām yǒm ráp wà thoe nán tòng bpai
กับความจริงว่าฉันนั้นไม่ใช่
gàp khwām jing wà chān nán mái chāi
แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน
khàe tòng jām ao wái thoe mái rák kan
ยอมจำน (ยอมจำนน oh)
yǒm jām (yǒm jām non oh)
ยอมจำนน
yǒm jām non
ก็คงต้องยอมจำนนกับคนไม่มีใจ
gò khǒng tòng yǒm jām non gàp khon mái mī jai
ยอมจำลาแม้ว่ารักสักเท่าไร (ยอมจำนนให้เธอแล้ว)
yǒm jām lā mǽw wà rák sàk thào rái (yǒm jām non hāi thoe láew)
ไม่จำเป็นว่าฉันรักแค่ไหน (มากมาย)
mái jām bpen wà chān rák khàe nǎi (māk mài)
แค่เธอไม่ได้รักก็แค่นั้น
khàe thoe mái dāi rák gò khàe nán
ยอมจำใจเอ่ยคำว่าลาก่อน (ลาก่อน)
yǒm jām jai èi kham wà lā gòn (lā gòn)
ใจจำยอมรับว่าเธอนั้นต้องไป
jai jām yǒm ráp wà thoe nán tòng bpai
กับความจริงว่าฉันนั้นไม่ใช่
gàp khwām jing wà chān nán mái chāi
แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน
khàe tòng jām ao wái thoe mái rák kan