Het A.T.C. Lied
As de zon weer an de hele steet te bakken
En de bokse mien weer an de kont blif plakken
En 't zweit lup mein met strohltjes langs de kop
Man hol op, ik zuuk mien stamcafeetjen op
De weg noar 't cafe is hooguut duuzend passen
Moar ik kom onderweg langs zes terrassen
Zie gluurt mien noa met zonnebrillen op
Dan zeg ik 'stop', en zuuk mien stamcafeetjen op
Gin terras, gin terras, want doar is 't zo druk at bas
Gin terras, umdat dat zo lange duurt
Mien stamcafe, stamcafe doar tapt zie richtig wat in 't glas
En d'r wurt wel geduld, moar niet gegluurd
Wat hebt die wieven grote zonnebrillen
Groter dan 't textiel an hun billen
De koperenploert, die bakt doar zinderend op
Keerl hol op, ik zuuk mien stamcafeetjen op
Plastic people, deur de zonnebank veurgebakken
Blief met een cola een hele middag plakken
Oeh, wat 'n volk, 't zut hier helemoal zwart
Dan zeg ik: "Wat?', in 't stamcafe is ruumte zat"
La Canción del A.T.C.
Cuando el sol vuelve a calentar toda la calle
Y mis pantalones se pegan en el trasero
Y el sudor corre por mi frente
Hombre, espera, voy a buscar mi café habitual
El camino al café son apenas mil pasos
Pero paso por seis terrazas en el camino
Me miran con gafas de sol puestas
Entonces digo 'alto', y busco mi café habitual
Sin terraza, sin terraza, porque está tan lleno que es un caos
Sin terraza, porque eso toma mucho tiempo
Mi café habitual, mi café habitual, ahí sirven bastante en el vaso
Y hay paciencia, pero no miradas indiscretas
Qué tienen esas mujeres con grandes gafas de sol
Más grandes que la tela en sus traseros
El sol brilla intensamente allí
Amigo, espera, voy a buscar mi café habitual
Gente de plástico, bronceada por la cama solar
Se quedan pegados con una cola toda la tarde
Oh, qué gente, se ven completamente negros aquí
Entonces digo: '¿Qué?', en el café habitual hay mucho espacio