Portrait Of Pieces
I am the father of lies, feeding on time
I am the mother of your cries, so divine
I am the psycho of your shrine, so divine
I am the one you left behind
So divine
Longing for a time that doesn't exist
That stone you pull to pull you through
Drag this stone across the land
Visions no more, blind mirror staring back at me
I'm not sure what's worse
The words you said
Or the things you did
And it all turns out
But I feel my heart get right again
But I rise so low
From missing you
The tears that we shed
Fall on these broken shards
Of lives that are lost, our shattered minds feel the cost
The only love I know is you
Where are you? Where are you now?
I'll never forget
Wandering alone, a portrait of pieces
The sweating sun paints the walls with mid-day misery
Repetitions are longer, health, was never in my name
My hands are strangers, they assist my end
Portret Van Stukken
Ik ben de vader van leugens, voedend op tijd
Ik ben de moeder van jouw kreten, zo goddelijk
Ik ben de psycho van jouw heiligdom, zo goddelijk
Ik ben degene die je achterliet
Zo goddelijk
Verlangend naar een tijd die niet bestaat
Die steen die je trekt om je erdoorheen te slepen
Sleep deze steen over het land
Visioenen niet meer, blinde spiegel die terug naar me staart
Ik weet niet wat erger is
De woorden die je zei
Of de dingen die je deed
En het blijkt allemaal zo te zijn
Maar ik voel mijn hart weer goed worden
Maar ik stijg zo laag
Van het missen van jou
De tranen die we vergoten
Vallen op deze gebroken scherven
Van levens die verloren zijn, onze verbrijzelde geesten voelen de prijs
De enige liefde die ik ken ben jij
Waar ben je? Waar ben je nu?
Ik zal je nooit vergeten
Dwalend alleen, een portret van stukken
De zwetende zon schildert de muren met middagellende
Herhalingen zijn langer, gezondheid was nooit in mijn naam
Mijn handen zijn vreemden, ze helpen mijn einde.