395px

Cuando No Nos Quede Nada

Obrint Pas

Quan No Ens Quede Res

Pels carrers del nostre temps
es podreix el nostre passat,
allò que ens fa sentir-nos vius,
tendresa de qui ens ha criat.
Pels carrers del Cabanyal,
pels carrers del nostre temps
l'asfalt crema tots els moments
i amb ells la nostra realitat.

Ja no ens queda
ja no ens queda res,
ja no ens quedarà res mai, mai més.

Resseguint tots els colors,
resseguint tots els carrers,
sentat mirant com trenca el mar,
la ràbia crema el seu plorar.
Pels carrers del nostre temps,
entre parlars dels nostres vells,
sentint olors de camps cremats,
història morta a cops d'asfalt.

Ja no ens queda
ja no ens queda res,
ja no ens quedarà res mai, mai més.

I ara quan et mire als ulls,
i ara quan et sent a prop,
veig que ja no ens queda res,
que ja no, ja no ens queda res.

Han cremat el nostre passat,
la terra que ens van robar,
però no cremaran les arrels,
no podran cremar les arrels.

Caminant pels nostres carrers,
caminant pel nostre temps,
no tenim cap lloc on anar,
tampoc en tenim per recordar.
Intenten cremar el passat,
cremant la terra, el cel i el mar,
memòria d'un poble amagat,
història d'un temps imposat.

Ja no ens queda
ja no ens queda res,
ja no ens quedarà res mai, mai més.

I ara quan et mire als ulls,
i ara quan et sent a prop,
veig que ja no ens queda res,
que ja no, ja no ens queda res.

Cuando No Nos Quede Nada

Por las calles de nuestro tiempo
se pudre nuestro pasado,
aquello que nos hace sentirnos vivos,
ternura de quien nos ha criado.
Por las calles del Cabanyal,
por las calles de nuestro tiempo
el asfalto quema todos los momentos
y con ellos nuestra realidad.

Ya no nos queda
ya no nos queda nada,
ya no nos quedará nada nunca, nunca más.

Recorriendo todos los colores,
recorriendo todas las calles,
sentado mirando cómo rompe el mar,
la rabia quema su llanto.
Por las calles de nuestro tiempo,
entre conversaciones de nuestros mayores,
sintiendo olores de campos quemados,
historia muerta a golpes de asfalto.

Ya no nos queda
ya no nos queda nada,
ya no nos quedará nada nunca, nunca más.

Y ahora cuando te miro a los ojos,
y ahora cuando te siento cerca,
veo que ya no nos queda nada,
que ya no, ya no nos queda nada.

Han quemado nuestro pasado,
la tierra que nos robaron,
pero no quemarán las raíces,
no podrán quemar las raíces.

Caminando por nuestras calles,
caminando por nuestro tiempo,
no tenemos ningún lugar a donde ir,
tampoco tenemos para recordar.
Intentan quemar el pasado,
quemando la tierra, el cielo y el mar,
memoria de un pueblo escondido,
historia de un tiempo impuesto.

Ya no nos queda
ya no nos queda nada,
ya no nos quedará nada nunca, nunca más.

Y ahora cuando te miro a los ojos,
y ahora cuando te siento cerca,
veo que ya no nos queda nada,
que ya no, ya no nos queda nada.

Escrita por: