Laululilja
Ihmisiä tulee ja menee.
Kaikki ohi kävelee.
Mun sydämeni satelee.
Älä tuu tai se sut kastelee.
Kaikki on niin raskasta,
luonto täyttyy paskasta.
Jotenkin se aina menee niin,
mä hukun varjoihin piteneviin.
Ja niin, mä kaipaan laululiljaa.
Lalalalalaaa...
Kun oltiin ihan hiljaa.
Lalalalalaaa...
Mä kaipaan laululiljaa.
Mä laitan kellon kesäaikaan,
muistelen lapsuuden taikaa.
Kun apupyörät otettiin pois,
vielä niitä tarvinnut ois.
Mä palaan niihin suvivirsiin,
kun rakastuttiin kaikki Kirsiin.
Hei pikkupojat jääkää kotiin,
älkää menkö uusiin sotiin.
Ja niin, mä kaipaan laululiljaa
Lalalalalaaa...
Kun oltiin ihan hiljaa
Lalalalalaaa...
Mä kaipaan laululiljaa
Lalalalalaaa...
Kun aika kulki pikkuhiljaa
Lalalalalaaa...
Mä kaipaan laululiljaa
Laululilja
La gente viene y va.
Todos pasan de largo.
Mi corazón llueve.
No vengas o te empapará.
Todo es tan pesado,
la naturaleza se llena de mierda.
De alguna manera siempre termina así,
me ahogo en sombras que se alargan.
Y así, extraño el lirio del canto.
Lalalalalaaa...
Cuando estábamos en completo silencio.
Lalalalalaaa...
Extraño el lirio del canto.
Pongo el reloj en horario de verano,
recuerdo la magia de la infancia.
Cuando se quitaron las rueditas de apoyo,
todavía las necesitábamos.
Vuelvo a esas canciones de verano,
cuando todos nos enamoramos de Kirsi.
Hey chicos, quédense en casa,
no vayan a nuevas guerras.
Y así, extraño el lirio del canto.
Lalalalalaaa...
Cuando estábamos en completo silencio.
Lalalalalaaa...
Extraño el lirio del canto.
Lalalalalaaa...
Cuando el tiempo pasaba lentamente.
Lalalalalaaa...
Extraño el lirio del canto