Trubbel
Nu lyser ängarna av sommarns alla blommor
Nu surrar bin och fåglar sjunger överallt
Nu stryker vinden genom trädens höga kronor
Men i min trädgård är det visset, mörkt och kallt
Här är det risigt och förvuxet, fult och snårigt
Och lika hopplöst trist och grått som i mitt bröst
Därute doftar det av sommarns alla dofter
Där är det sommar men här inne är det höst
Jag levde lycklig här med dig och mina katter
Ett liv i synd och utan omsorg att bli frälst
Försonad med min karaktär, för jag har aldrig
Förmått att säga nej till någonting som helst
Och aldrig nekat mig det ena eller andra
Och levat livet tills jag krossades en dag
Det börja med att du bedrog mig med en annan
En som du sa var mycket finare än jag
Vårt gräl tog veckor, ropen blandades med gråten
Och jag blev grundligt jämförd med din fina vän
Tills du bekände att han givit dig på båten
Då blev det dödstyst här i trädgården igen
Ifrån den stunden var den mannen dubbelt hatad
Han hade lekt med dig, med oss ett litet slag
Och jag, jag kände det som även jag var ratad
Jag ville slåss och gick mot mitt livs nederlag
Jag hade hammaren beredd under kavajen
När han kom ut i sidenscarf och sa: "god dag!
Kom in och slå dig ner en stund så får vi prata"
Jag bara stammade, nu minns jag inte vad
Och jag blev bjuden på konjak och på cigarrer
Och kunde inte få mig till att säga nej
Och när vi skildes var vi bästisar och bundis
Och jag tog saker som du glömt med hem till dig
Jag går omkring i mitt pompeji, bland ruiner
Jag traskar runt i resterna utav vårt liv
Men du skall aldrig ge mig pikar om sekiner
Och aldrig skall du bli en annans tidsfördriv
Nej, åt det gamla skall vi binda vackra kransar
Och ta vårt liv och mina katter som de är
Och trots all kärleksbrist och trasighet och fransar
Dig skall jag älska livet ut, dig har jag kär
Problemen
Nu bloeien de velden van de zomerbloemen
Nu zoemen de bijen en zingen de vogels overal
Nu strijkt de wind door de hoge takken van de bomen
Maar in mijn tuin is het dor, donker en koud
Hier is het rommelig en overwoekerd, lelijk en schraal
En net zo hopeloos saai en grijs als in mijn borst
Buiten ruikt het naar alle geuren van de zomer
Daar is het zomer, maar hierbinnen is het herfst
Ik leefde gelukkig hier met jou en mijn katten
Een leven in zonden en zonder zorgen om verlossing
Verzoend met mijn karakter, want ik heb nooit
In staat geweest om nee te zeggen tegen iets dan ook
En nooit mezelf iets ontzegd, wat dan ook
En leefde het leven tot ik op een dag gebroken werd
Het begon met dat je me bedroog met een ander
Iemand die je zei veel mooier te zijn dan ik
Onze ruzie duurde weken, de schreeuwen mengden zich met het huilen
En ik werd grondig vergeleken met je mooie vriend
Totdat je bekende dat hij je op de boot had gezet
Toen werd het doodstil hier in de tuin weer
Vanaf dat moment was die man dubbel gehaat
Hij had met jou gespeeld, met ons een klein beetje
En ik, ik voelde dat ook ik werd afgewezen
Ik wilde vechten en ging tegen mijn levensnederlaag in
Ik had de hamer klaar onder mijn jasje
Toen hij naar buiten kwam in een zijden sjaal en zei: "goedendag!"
"Kom binnen en ga zitten, dan kunnen we praten"
Ik stamelde alleen, nu weet ik niet meer wat
En ik werd uitgenodigd voor cognac en sigaren
En kon me niet brengen om nee te zeggen
En toen we afscheid namen waren we beste vrienden
En nam ik dingen mee die jij vergeten was naar jou
Ik loop rond in mijn Pompeii, tussen de ruïnes
Ik loop rond in de resten van ons leven
Maar je moet me nooit prikken over centen
En je moet nooit een ander tijdverdrijf worden
Nee, voor het oude zullen we mooie kransen binden
En ons leven en mijn katten nemen zoals ze zijn
En ondanks alle tekortkomingen in de liefde en de scheuren
Zal ik jou liefhebben tot het einde van mijn dagen, jou heb ik lief