O Drzewach
za moimi oczami rośnie las zamglony
wrastający mi w duszę plątawą korzeni
za twoimi oczami czuby czarnych jodeł
na ostrzach niosą niebo od śmierci do śmierci
a nasze słowa tylko szepty w drzewach
we mnie olchy w półcieniach letniego przedświtu
jak długonogie ptaki brodzą w ciemnej wodzie
w tobie cisza śmiertelna spowija korzenie
w śnie bez snów więzi życie zamknięte pod lodem
a nasze myśli ciche drzew westchnienia
palce moich jesionów splatają się w łuki
ponad wrotami łąki drżącej od nadmiaru
twoje dostojne buki stoją nieruchome
smukłe srebra kolumny pod bieli ciężarem
lecz w każdym nich zielony sok
lat i zim niesie w sobie brzemię
jeden puls w żyłach wszystkich pni
a nasza miłość ciemnej krwi milczenie
Sobre los Árboles
detrás de mis ojos crece el bosque nebuloso
enredándose en mi alma con raíces torpes
tras tus ojos, las cimas de los abetos negros
cargando el cielo de muerte a muerte
nuestras palabras solo susurros en los árboles
en mí, los alisos en la penumbra del amanecer veraniego
como aves de patas largas se sumergen en aguas oscuras
en ti, el silencio mortal envuelve las raíces
en un sueño sin sueños, la vida encadenada bajo el hielo
nuestros pensamientos, árboles de suspiros silenciosos
los dedos de mis fresnos se entrelazan en arcos
sobre las puertas del prado tembloroso de exceso
tus majestuosos hayas permanecen inmóviles
esbeltos pilares de plata bajo el peso de la blancura
pero en cada uno, la savia verde
carga con el peso de años y estaciones
teniendo un solo pulso en las venas de todos los troncos
y nuestro amor, sangre oscura, silencio