Edgar Allan Poe
Si pudiera recordar
Tantas noches que velé,
Volvería para huir del desierto.
Si pudiera recordar
Cuántas veces lo soñé,
Dormiría entre los brazos del mal.
Una vida que olvidar,
Mil reproches por hacer.
El alcohol me devolvía la calma.
Una muerte que esperar
Me sedujo sin querer.
El infierno se ocupó de mi alma.
Si pudiera recordar
Las huellas de aquellos que escuché,
Volvería a renacer envuelvo en un llanto.
Volveré en cada tempestad.
Una luz se fundió con mi alma
Y busqué la manera de escapar.
Viviré, oculto en el renglón
Que desvele la sangre que hiela tu piel,
Quiebre los sueños que te hacen vivir.
Tiemblan las manos,
Se encienden los versos
Y nunca se aleja de ti.
Si quisiera imaginar una vida sin final,
Andaría entre figuras de acero.
Si volviera a contemplar
Una sombra al despertar,
Soñaría con fundirme en el tiempo.
Si pudiera recordar
Las huellas de aquellos que escuché,
Volvería a renacer
Envuelto en un llanto.
Volveré en cada tempestad.
Una luz se fundió con mi alma
Y busqué la manera de escapar.
Viviré ocultó en el renglón
Que desvele la sangre que hiela tu piel,
Quiebre los sueños que te hacen vivir.
Tiemblan las manos,
Se encienden los versos
Y nunca se aleja de ti...
...y nunca más.
Nom possumus
Recusare
Quim alii
A nobis
Quin alii
A nobis
Nobis dessentiant
La soledad hace estallar
El miedo a la verdad.
Te hace mentir, negar la realidad.
La tentación te atrapará,
Con una sola voluntad:
Hacer de ti un muñeco más
Que juegue, se pierda en el silencio,
Y robar...sus...sueños.
Un poema que acabar,
Entre sueños de papel.
Hoy la muerte ha sonreído a mi espalda.
Una sombra que ocultar,
Vuelve donde te encontré
Al averno del que nunca saldrás.
Si pudiera recordar
Las huellas de aquellos que escuché,
Volvería a renacer envuelto en una llanto.
Volveré en cada tempestad.
Una luz se fundió con mi alma
Y busqué la manera de escapar.
Viviré oculto en el renglón
Que desvele la sangre que hiela tu piel,
Quiebre los sueños que te hacen vivir.
Tiemblan las manos,
Se encienden los versos
Y nunca se aleja de ti...
...y nunca más.
Edgar Allan Poe
Als ik me kon herinneren
Zoveel nachten dat ik waakte,
Zou ik terugkeren om te ontsnappen aan de woestijn.
Als ik me kon herinneren
Hoe vaak ik het droomde,
Zou ik slapen in de armen van het kwaad.
Een leven om te vergeten,
Duizend verwijten om te maken.
De alcohol gaf me de rust terug.
Een dood om op te wachten
Verleidde me zonder het te willen.
De hel nam mijn ziel in beslag.
Als ik me kon herinneren
De sporen van degenen die ik hoorde,
Zou ik opnieuw geboren worden, omhuld in een huil.
Ik zal terugkomen in elke storm.
Een licht smolt samen met mijn ziel
En ik zocht naar een manier om te ontsnappen.
Ik zal leven, verborgen in de regel
Die het bloed onthult dat je huid bevriest,
Breek de dromen die je laten leven.
De handen trillen,
De verzen ontbranden
En wijken nooit van jou.
Als ik me een leven zonder einde kon voorstellen,
Zou ik rondlopen tussen figuren van staal.
Als ik weer zou kunnen kijken
Naar een schaduw bij het ontwaken,
Zou ik dromen om op te gaan in de tijd.
Als ik me kon herinneren
De sporen van degenen die ik hoorde,
Zou ik opnieuw geboren worden
Omhuld in een huil.
Ik zal terugkomen in elke storm.
Een licht smolt samen met mijn ziel
En ik zocht naar een manier om te ontsnappen.
Ik zal leven, verborgen in de regel
Die het bloed onthult dat je huid bevriest,
Breek de dromen die je laten leven.
De handen trillen,
De verzen ontbranden
En wijken nooit van jou...
...en nooit meer.
Nom possumus
Recusare
Quim alii
A nobis
Quin alii
A nobis
Nobis dessentiant
De eenzaamheid doet ontploffen
De angst voor de waarheid.
Het laat je liegen, de realiteit ontkennen.
De verleiding zal je vangen,
Met één enkele wil:
Jou maken tot een pop
Die speelt, verloren gaat in de stilte,
En steelt...zijn...dromen.
Een gedicht om te beëindigen,
Tussen dromen van papier.
Vandaag heeft de dood achter mijn rug gelachen.
Een schaduw om te verbergen,
Kom terug waar ik je vond
Naar de hel waar je nooit uit zult komen.
Als ik me kon herinneren
De sporen van degenen die ik hoorde,
Zou ik opnieuw geboren worden, omhuld in een huil.
Ik zal terugkomen in elke storm.
Een licht smolt samen met mijn ziel
En ik zocht naar een manier om te ontsnappen.
Ik zal leven, verborgen in de regel
Die het bloed onthult dat je huid bevriest,
Breek de dromen die je laten leven.
De handen trillen,
De verzen ontbranden
En wijken nooit van jou...
...en nooit meer.