The Moor
The sigh of summer upon my return
Fifteen alike since I was here
Bathed in deep fog, blurring my trail
Snuffing the first morning rays
Weary from what might have been ages
Still calm with my mind at peace
Would I prosper or fall, drain the past
The lapse of the moment took its turn
I was foul and tainted, devoid of faith
Wearing my death-mask at birth
The hands of God, decrepit and thin
Cold caress and then nothing
I was taken away from my plight
A treason bestowed to the crowd
Branded a jonah with fevered blood
Ungodly freak, defiler
Pale touch, writhing in the embers
Damp mud burning in my eyes
All the faces turned away
And all would sneer at my demise
Outcast with dogmas forged below
Seared and beaten, banished from where I was born
No mercy would help me on my way
In the pouring rain nothing is the same
Vows in ashes
I pledge myself to no-one
Seethed and spiteful
All shudder at the call of my name
If you'll bear with me
You'll fear of me
There is no forgiveness in these eyes
For any of you but one
Dispel the mist for now
Melinda is the reason why I've come
She is waterdrops over the pyre
A thistle in my hands
Staned and torn, aged and brown
Virtous shell with kindred innocence
I awoke from the miasma
Passing swiftly through the moor
This is here, waters stir
And in the distance all that was lost
If you'll bear with me
You'll fear of me
You'd never leave me to
A fate with you
De Moor
De zucht van de zomer bij mijn terugkeer
Vijftien jaar geleden dat ik hier was
Gedompeld in diepe mist, vervagend mijn pad
De eerste ochtendstralen doven
Moegestreden door wat eeuwen had kunnen zijn
Toch kalm met mijn geest in vrede
Zou ik bloeien of vallen, het verleden wegspoelen
De tijd nam zijn loop
Ik was vuil en besmet, zonder geloof
Droeg mijn doodsmasker bij de geboorte
De handen van God, verouderd en dun
Koude aanraking en dan niets
Ik werd weggenomen uit mijn ellende
Een verraad aan de menigte gegeven
Gemerkt als een jona met koortsig bloed
Onheilig freak, verwoester
Bleke aanraking, kronkelend in de gloed
Vochtige modder brandend in mijn ogen
Alle gezichten keerden zich af
En iedereen zou spotten met mijn ondergang
Buitenbeentje met dogma's gesmeed in de diepte
Verbrand en geslagen, verbannen van waar ik geboren ben
Geen genade zou me helpen op mijn weg
In de stortregen is niets hetzelfde
Eed in as
Ik beloof mezelf aan niemand
Kookend en vol wrok
Iedereen huivert bij de roep van mijn naam
Als je met me wilt zijn
Zul je bang voor me zijn
Er is geen vergeving in deze ogen
Voor jullie allemaal, behalve één
Verdrijf de mist voor nu
Melinda is de reden waarom ik ben gekomen
Zij is waterdruppels over de brandstapel
Een distel in mijn handen
Vervuild en gescheurd, oud en bruin
Deugdzaam omhulsel met verwante onschuld
Ik ontwaakte uit de miasma
Snel passerend door de moor
Dit is hier, het water beweegt
En in de verte alles wat verloren was
Als je met me wilt zijn
Zul je bang voor me zijn
Je zou me nooit achterlaten aan
Een lot met jou