Fortuin, ik klag mijn wonden aan
Fortuin, ik klag mijn wonden aan
met tranen in mijn ogen,
want wat jij mij gaf,
neemt een rebel af;
het is waar wat geschreven staat,
met een volle haardos,
maar meestal volgt het
op een kale kop.
In het rijk van Fortuin
zat ik verheven,
met de bloei van voorspoed
op mijn hoofd gekroond;
want wat ik ook bloeide,
gelukkig en gezegend,
nu ben ik van de top gevallen,
zonder glorie, verlaten.
Fortuin draait de wielen;
ik daal af, verlaagd;
de één wordt omhoog geheven;
te hoog verheven.
De koning zit op de top,
let op de val,
want onder de as lezen we
van koningin Hecuba.