Laços de Flor
Como as cores num retrato o tempo insiste em desbotar
As lembranças que eu guardei estão todas a murchar
Ao fechar os olhos me transporto a um dia mais feliz
Em meus sonhos modificar um destino tão sombrio
O calor do dia envolve nossas mãos
Um fantasma do tempo, um sentimento que não chega ao fim
Misturando amor e dor, seu sorriso sempre viverá
Dentro de mim
Quando a noite cai, a saudade traz
A lembrança do seu rosto
E uma lágrima se torna um santuário
Uma flor que cai no silêncio e faz
A lembrança dessa história ecoar
Trilhar a estrada das pétalas
Em nossos laços de flor
Essa nossa melodia, o tempo insiste em desgastar
Harmonia a ressoar por um mar de solidão
Duas almas se entrelaçam no infinito a dançar
Mesmo um rio de lágrimas
Tem a imagem do luar
Nossos sonhos já não podem perecer
Preservados pra sempre, eternamente no meu coração
Quando a flor desabrochar, a promessa vai se transformar em oração
Não pensar no fim é o que faz de mim
Uma chama contra o vento
Resistindo a dor em meio a tempestade
Sem me entregar tento disfarçar minhas lágrimas enquanto a chuva cai
O vento segue a sussurrar a nossa velha canção
Quando a noite cai, a saudade traz
A lembrança do seu rosto
E uma lágrima se torna um santuário
Uma flor que cai no silêncio e faz
A lembrança dessa história ecoar
Trilhar a estrada das pétalas
Em nossos laços de flor
É o que nos faz acreditar
Que mesmo um Deus não vai nos separar
Bloemverbindingen
Zoals de kleuren in een foto, blijft de tijd vervagen
De herinneringen die ik bewaarde, verwelken allemaal
Als ik mijn ogen sluit, word ik teruggebracht naar een gelukkiger dag
In mijn dromen verander ik een zo somber lot
De warmte van de dag omarmt onze handen
Een spook van de tijd, een gevoel dat nooit eindigt
Mengend liefde en pijn, jouw glimlach zal altijd leven
Binnenin mij
Wanneer de nacht valt, brengt de heimwee
De herinnering aan jouw gezicht
En een traan wordt een heiligdom
Een bloem die valt in de stilte en maakt
De herinnering aan dit verhaal weerklinken
De weg van de bloemblaadjes bewandelen
In onze bloemverbindingen
Deze melodie van ons, de tijd blijft slijten
Harmonie weerklinkt door een zee van eenzaamheid
Twee zielen verstrengeld dansen in de oneindigheid
Zelfs een rivier van tranen
Heeft het beeld van het maanlicht
Onze dromen mogen niet vergaan
Voor altijd bewaard, eeuwig in mijn hart
Wanneer de bloem opengaat, zal de belofte veranderen in gebed
Niet denken aan het einde, dat maakt van mij
Een vlam tegen de wind
Weerstand bieden tegen de pijn te midden van de storm
Zonder me over te geven, probeer ik mijn tranen te verbergen terwijl de regen valt
De wind blijft onze oude lied fluisteren
Wanneer de nacht valt, brengt de heimwee
De herinnering aan jouw gezicht
En een traan wordt een heiligdom
Een bloem die valt in de stilte en maakt
De herinnering aan dit verhaal weerklinken
De weg van de bloemblaadjes bewandelen
In onze bloemverbindingen
Het is wat ons doet geloven
Dat zelfs een God ons niet zal scheiden