395px

La hija del marqués

Oskorri

Markesaren alaba

Markes baten alaba interesatua
marineruarekin enamoratua
deskubritu gaberik bere sekretua
amodioa zeukan barrena sartua.

Konformatu ziraden elkarren artean
ezkonduko zirela hurrengo urtean.
Eskola ikasteko bien bitartean
beraren herritikan guztiz apartean.

Hala disponiturik jarri ziren biak
kartaz entenditzeko elkarren berriak.
Formalidadea(re)kin jartzeko egiak
baina ez ziren lo egon amaren begiak.

Ezin egon zen ama hitz hori sufritzen,
berehala hasi zen kartak detenitzen,
intentzio haundiagoz ezkontza galdutzen;
Juanitak holakorik ez zuen pentsatzen.

Amaren malezia!: korreora joan da
Antonio hil zela egin zuen karta;
Juanitaren tristura berri hura jakinda
engainatua bestek gezur bat esanda.

Amak esaten dio: Juanita nerea
galdu da, diotenez Antonio Maria.
nik bilatuko dizut beste bat hobea
maiorazko, interes askoren jabea.

Denbora kunpliturik galaia abian
zer pasatu ote zen haren memorian
kartarik hartu gabe joan den aspaldian
inozente sartu zen jaio zen herrian.

Hau da lehendabiziko hark esan zuena.
-Zer da musikarekin onratzen dutena?
Markesaren alaba kalean barrena
esposario zela hark behar zuena.

Desmaiaturik egin zuen ordubete
gero nobia eske hitz bi egin arte
inguratu zitzaion makina bat jende
bigarren ordurako hil zen derepente.

Gaua pasatu eta hurrengo goizean
entierroa zuen bigarren klasean.
Markesaren alaba guztien atzean;
Zer pena izango zen haren bihotzean?

Penarekin leherturik Antonio hil zen
akonpainatu zuen Juanitak elizan.
Maitasuna bazion esan dudan gisan
geroztikan ez zuen osasunik izan.

Erremedia baledi sentimendu hori
bitarteko bat jarri Jesus maiteari
orazio eginaz Birjina Amari
zeruan gerta dadin Antonio Mari.

Elkarren konpainian guk ere nahi dugu
Birjina egiozu Jaunari erregu
kristau guztiogatik baldin ahal bazenu
Iturrinok horrela desiatutzen du.

Zeruak eta lurrak egin zituena
memoria argitzera zatoz neregana;
esperantza badaukat zerorrek emana
kunplituko dudala desio dudana.

Amodiozko penak oraingo honetan
publika ahal banintza bertso berrietan;
enteratu naiz ongi enkargu horietan
San Jose arratsaldeko hiru t'erdietan.

Egun seinalea zen gogoan hartzeko
esan ziola haren etxera joateko.
-Deseo dudan hitz hau manifestatzeko
zurekin, Antonio, nago izateko.

-Zer esaten didazu? Juanita, hitz hori,
tentatzen ari zarela trazak badirudi.
Ez zait gure gradurik tokatutzen niri
ez burlarikan egin marineruari.

-Eduki dezakezu ongi sinistua
aspaldian nengoela zutaz gustatua.
Ez zaitut nik utziko desanparatua
hala egiten dizut gaur juramentua.

-Alferrik izango dira haserre gurean
ez naute mudatuko eternidadean.
Esposatu nahi nuke kariño onean
Antonio Maria etortzen denean.

-Ama ez niri esan horrelakorikan
ez dut nik besteengana amodiorikan.
Ezin alegre leike nere barrenikan
komenientzia ona izanagatikan.

-Utzi alde batera horrelako lanak
ez ditut nik ikusten zu bezala damak.
Nahi badituzu hartu onra eta famak
giatuko zaituzteaitak eta amak.

La hija del marqués

La hija de un marqués interesada
enamorada de un marinero
descubrió su secreto
sumergida en el amor que sentía.

Se conformaron el uno con el otro
no se casarían al año siguiente.
Mientras aprendían en la escuela
en su pueblo completamente apartados.

Así se dispusieron ambos
para entenderse a través de cartas.
Para poner las cosas en orden formalmente
pero no durmieron los ojos de su madre.

No podía soportar que su madre sufriera,
inmediatamente comenzaron las cartas a detenerse,
con la intención de no perder el matrimonio;
Juanita no pensaba así.

¡La maldición de su madre!: se fue corriendo
Antonio murió según su carta;
Juanita, al conocer esa tristeza,
engañada por una mentira.

La madre dice: Juanita querida,
se ha perdido, dicen, Antonio María.
Yo te buscaré a alguien mejor
de buena familia, dueño de muchos intereses.

El tiempo pasó sin cumplirse
¿qué pasó en su memoria?
sin recibir ninguna carta en mucho tiempo
la inocente entró en el pueblo donde nació.

Esto es lo que el primero le dijo.
-¿Qué tiene que ver con la música?
La hija del marqués, sumergida en la calle,
era su esposa, lo que él necesitaba.

Desmayada durante una hora
luego, entre dos palabras, la novia dijo
una máquina se acercó a la gente
y de repente murió en la segunda hora.

La noche pasó y a la mañana siguiente
tenía un funeral en su segunda clase.
La hija del marqués detrás de todos;
¿qué pena habría en su corazón?

Con el corazón roto, Antonio murió
Juanita lo acompañó a la iglesia.
Si tenía amor, como dije,
desde entonces no tuvo salud.

Un remedio para ese sentimiento
pon una mediación a Jesús amado
rezando a la Virgen María
para que suceda en el cielo, Antonio María.

También queremos estar en compañía
Virgen, escucha al Señor
si pudieras por todos los cristianos
Iturrino lo desearía así.

Lo que el cielo y la tierra hicieron
ven a iluminar la memoria a mí;
si tengo esperanza, dada por los demás,
cumpliré el deseo que deseo.

En penas de amor en este momento
si puedo hacerlo público en nuevos versos;
me he enterado bien de esos encargos
en San José, tres tardes.

El día señalado para recordar
diciendo que vaya a su casa.
-Para manifestar esta palabra que deseo
estar contigo, Antonio, estoy aquí.

-¿Qué me dices? Juanita, esa palabra,
parece que estás tentando problemas.
No me estás tocando en mi grado
no te burles del marinero.

-Puedes tener fe en mí
hace mucho tiempo que me gustas.
No te dejaré desamparada
hoy te hago ese juramento.

-No serán en vano nuestras preocupaciones
no me mudaré a la eternidad.
Me gustaría casarme en el cariño
cuando venga Antonio María.

-Madre, no me digas eso
no me gusta amar a otros.
No sería feliz en mi interior
si tuviera una buena conciencia.

-Deja de lado ese tipo de trabajos
no te veo como tú misma.
Si quieres tener honor y fama
te llevarán los padres y las madres.

Escrita por: