Dos Ojos Tristes (part. Alberto Moran)
Te vi en la vieja esquina
Junto al buzón
Cómo dejando una queja
Y tras la lluvia fina
Tu corazón
Lloraba su pena vieja
Hay una angustia
Y un recuerdo
De tiempo atrás
Dos trenzas negras
Y unos ojos que no están más
Dos ojos que eran tristes
Cómo un adiós
Y que no vuelven jamás
Nunca pensó
Que tras de sus besos
Llegará el olvido
Y matará su embeleso
Llegó el otoño
Con su carga de hastío
El desamor
Lleno mi alma de frío
Y así cunde mi dolor
Penas de haber
Dejado en un beso
Tu inútil regreso
Y el otoño la llevo
Twee Verdronken Ogen (met Alberto Moran)
Ik zag je op de oude hoek
Bij de brievenbus
Alsof je een klacht liet vallen
En na de fijne regen
Huilde je hart
Om zijn oude pijn
Er is een angst
En een herinnering
Van lang geleden
Twee zwarte vlechten
En twee ogen die er niet meer zijn
Twee ogen die treurig waren
Als een afscheid
En die komen nooit meer terug
Nooit had hij gedacht
Dat na haar kussen
De vergetelheid zou komen
En haar betovering zou doden
De herfst kwam
Met zijn lading van verveling
De verloren liefde
Vulde mijn ziel met kou
En zo groeit mijn pijn
Pijnen van het hebben
Van een verloren kus
Jouw nutteloze terugkeer
En de herfst nam het mee