Bandolins
Como fosse um par que nessa valsa triste
Se desenvolvesse ao som dos bandolins
E como não, e por que não dizer
Que o mundo respirava mais se ela apertava assim
Seu colo como se não fosse um tempo
Em que já fosse impróprio se dançar assim
Ela teimou e enfrentou o mundo
Se rodopiando ao som dos bandolins
Como fosse um lar, seu corpo a valsa triste
Iluminava e a noite caminhava assim
E como um par, o vento e a madrugada
Iluminavam a fada do meu botequim
Valsando como valsa uma criança
Que entra na roda, a noite tá no fim
Ela valsando só na madrugada
Se julgando amada ao som dos bandolins
Bandolins
Alsof het een paar was dat in deze treurige wals
Zich ontwikkelde op de klanken van de bandolins
En waarom niet, en waarom niet zeggen
Dat de wereld meer ademde als ze zo knelde
Haar schoot alsof het geen tijd was
Waarin het al ongepast zou zijn om zo te dansen
Ze was koppig en trotseerde de wereld
Draaiend op de klanken van de bandolins
Alsof het een thuis was, haar lichaam de treurige wals
Verlichtte en de nacht zo voortschreed
En als een paar, de wind en de ochtend
Verlichtten de fee van mijn kroeg
Walsend als een wals, een kind
Dat de cirkel binnenkomt, de nacht is ten einde
Ze walsend alleen in de vroege ochtend
Zich geliefd voelend op de klanken van de bandolins
Escrita por: Oswaldo Montenegro