Displicente
A convivência está ruim
Sei que é uma fase ou algo assim
Mas toda vez que entro no quarto
Perde o sono e quer sair
Chego na sala e também sai
Finge que liga pros seus pais
Vamos vivendo esse teatro dia após dia
Somos dominados pelo apego
Mas assim não vamos ter sossego
Nós queremos tempo, mas ninguém quer confessar
Preferindo nos calar
Eu vi você chorando através do espelho
Estava assustada, com os olhos vermelhos
Já não se cuida como antigamente, displicente
Mas entre amigos age com naturalidade
Mantendo as aparências pra sociedade
Duas verdades que não se combinam
E esse clima faz o amor perder
A convivência está ruim
Sei que é uma fase ou algo assim
Mas toda vez que entro no quarto
Perde o sono e quer sair
Chego na sala e também sai
Finge que liga pros seus pais
Vamos vivendo esse teatro dia após dia
Somos dominados pelo apego
Mas assim não vamos ter sossego
Nós queremos tempo, mas ninguém quer confessar
Preferindo nos calar
Eu vi você chorando através do espelho
Estava assustada, com os olhos vermelhos
Já não se cuida como antigamente, displicente
Mas entre amigos age com naturalidade
Mantendo as aparências pra sociedade
Duas verdades que não se combinam
E esse clima faz o amor perder
Laksheid
De omgang is slecht
Ik weet dat het een fase is of zoiets
Maar elke keer als ik de kamer binnenkom
Verlies je je slaap en wil je weg
Ik kom in de woonkamer en ook daar ga je weg
Doet alsof je je ouders belt
We leven dit theater dag na dag
We worden gedomineerd door gehechtheid
Maar zo vinden we geen rust
We willen tijd, maar niemand wil het toegeven
Lieber zwijgen we
Ik zag je huilen door de spiegel
Je was bang, met rode ogen
Je zorgt niet meer voor jezelf zoals vroeger, laks
Maar tussen vrienden gedraag je je natuurlijk
De schijn ophouden voor de maatschappij
Twee waarheden die niet samenkomen
En deze sfeer laat de liefde verwateren
De omgang is slecht
Ik weet dat het een fase is of zoiets
Maar elke keer als ik de kamer binnenkom
Verlies je je slaap en wil je weg
Ik kom in de woonkamer en ook daar ga je weg
Doet alsof je je ouders belt
We leven dit theater dag na dag
We worden gedomineerd door gehechtheid
Maar zo vinden we geen rust
We willen tijd, maar niemand wil het toegeven
Lieber zwijgen we
Ik zag je huilen door de spiegel
Je was bang, met rode ogen
Je zorgt niet meer voor jezelf zoals vroeger, laks
Maar tussen vrienden gedraag je je natuurlijk
De schijn ophouden voor de maatschappij
Twee waarheden die niet samenkomen
En deze sfeer laat de liefde verwateren
Escrita por: Douglas Lacerda, Davi Vianna