Castillos de arena
Hemos hecho castillos de arena
Y hemos vuelto a empezar
Cuando el mar golpeaba las puertas
Hemos hecho, por cada huracán, una vela
Hemos visto quemarse los sueños
Y, de pronto, ver cómo renacen
Con solo un beso
Hemos hecho, con todas las piedras, un imperio
Nadie puede medir la distancia
Entre el cielo y el mar
Sin embargo, veo desde mi orilla
Que se pueden tocar
Por la calle, rescato tu nombre
De cada esquina y cada banco donde nos miramos
Con la mano en el pecho
Y el suelo temblando, temblando
Por la noche, quiero que me duerma
Cada recuerdo de tu risa y de tu compañía
Con el mundo apagado
Y la piel encendida, encendida
No se debe, no se puede
¿Qué sabrán los demás del dolor que se siente?
Hemos sido testigos del miedo
El silencio quería ganar la carrera primero
(Primero)
Tuvimos el oro en las manos sin saberlo
Nadie puede medir la distancia
Entre el cielo y el mar
Sin embargo, veo desde mi orilla
Que se pueden tocar
Por la calle, rescato tu nombre
De cada esquina y cada banco donde nos miramos
Con la mano en el pecho
Y el suelo temblando, temblando
Por la noche, quiero que me duerma
Cada recuerdo de tu risa y de tu compañía
Con el mundo apagado
Y la piel encendida, encendida
No se debe (no se debe), no se puede (no se puede)
¿Qué sabrán los demás del dolor que se siente?
El amor no es un papel con nuestros nombres
Lo nuestro no entiende de ningunas condiciones
Un camino tiene siempre dos direcciones
Y vivimos en medio, amando a tirones
Por la noche, quiero que me duerma
Cada recuerdo de tu risa y de tu compañía
Con el mundo apagado
Y la piel encendida, encendida
Por la calle, rescato tu nombre
De cada esquina y cada banco donde nos miramos
Con la mano en el pecho
Y el suelo temblando, temblando
Por la noche, quiero que me duerma
Cada recuerdo de tu risa y de tu compañía
Con el mundo apagado
Y la piel encendida, encendida
No se debe, no se puede
¿Qué sabrán los demás del amor que se siente?
Zandkastelen
We hebben zandkastelen gebouwd
En zijn weer opnieuw begonnen
Toen de zee tegen de deuren sloeg
Hebben we, voor elke orkaan, een zeil gemaakt
We hebben dromen zien verbranden
En, plotseling, zien hoe ze weer opbloeien
Met slechts een kus
Hebben we, met alle stenen, een rijk gebouwd
Niemand kan de afstand meten
Tussen de lucht en de zee
Toch zie ik vanaf mijn oever
Dat ze elkaar kunnen raken
Op straat haal ik je naam terug
Van elke hoek en elke bank waar we naar elkaar keken
Met de hand op mijn borst
En de grond die trilt, trilt
's Nachts wil ik dat je me laat slapen
Met elke herinnering aan je lach en je gezelschap
Met de wereld uit
En de huid in brand, in brand
Je moet het niet doen, je kunt het niet doen
Wat weten de anderen van de pijn die je voelt?
We zijn getuigen geweest van de angst
De stilte wilde als eerste de race winnen
(Eerst)
We hadden het goud in onze handen zonder het te weten
Niemand kan de afstand meten
Tussen de lucht en de zee
Toch zie ik vanaf mijn oever
Dat ze elkaar kunnen raken
Op straat haal ik je naam terug
Van elke hoek en elke bank waar we naar elkaar keken
Met de hand op mijn borst
En de grond die trilt, trilt
's Nachts wil ik dat je me laat slapen
Met elke herinnering aan je lach en je gezelschap
Met de wereld uit
En de huid in brand, in brand
Je moet het niet doen (je moet het niet doen), je kunt het niet doen (je kunt het niet doen)
Wat weten de anderen van de pijn die je voelt?
De liefde is geen papier met onze namen
Wat wij hebben begrijpt geen enkele voorwaarde
Een pad heeft altijd twee richtingen
En we leven er middenin, met horten en stoten
's Nachts wil ik dat je me laat slapen
Met elke herinnering aan je lach en je gezelschap
Met de wereld uit
En de huid in brand, in brand
Op straat haal ik je naam terug
Van elke hoek en elke bank waar we naar elkaar keken
Met de hand op mijn borst
En de grond die trilt, trilt
's Nachts wil ik dat je me laat slapen
Met elke herinnering aan je lach en je gezelschap
Met de wereld uit
En de huid in brand, in brand
Je moet het niet doen, je kunt het niet doen
Wat weten de anderen van de liefde die je voelt?