Inciso (part. Ana Belén)
Hablamos todo el rato
De lo efímero y lo breve
De querer borrar y reescribir nuestro diario
De los años que han pasado en una sola temporada
De una serie favorita que sin querer se acaba
De bajar la ventanilla para oler de nuevo el mar
De pasarnos 24 horas intentándolas parar
Del nunca y de los casi, del quizás de lo volátil
Qué torpe es el segundo
Que jamás ganó al minuto
Qué egoísta es el reloj que nos quiere vagabundos
Alfileres de nostalgia nos sujetan sin permiso
Cuando el corazón y el alma solo piden un inciso
Hablamos todo el rato
De intentar ser más felices
Psicólogos a tragos tapan nuestras cicatrices
A ver quién está peor
O quién parece estar más cuerdo
Cuando nacemos sin maleta y sin billete de regreso
Damos clase al otro sin ser maestros de lo nuestro
Teniendo los bolsillos llenitos de desiertos
Del nunca y de los casi
Del quizás de lo volátil
Qué torpe es el segundo
Que jamás ganó al minuto
Qué egoísta es el reloj que nos quiere vagabundos
Alfileres de nostalgia nos sujetan sin permiso
Cuando el corazón y el alma solo piden un inciso
Enamorada del instante previo a todo
De lo que guardan tus ojos
En el momento antes de amarte
El infinito trata siempre de esconderse
En cada coma se divierte
Mirando como corre nuestra suerte
Qué torpe es el segundo
Que jamás ganó al minuto
Qué egoísta es el reloj que nos quiere vagabundos
Alfileres de nostalgia nos sujetan sin permiso
Cuando el corazón y el alma solo piden un
Un, un inciso
Inciso (met Ana Belén)
We praten de hele tijd
Over het vluchtige en het korte
Over het willen wissen en herschrijven van ons dagboek
Over de jaren die zijn verstreken in één seizoen
Over een favoriete serie die zonder het te willen eindigt
Over het raam openzetten om de zee weer te ruiken
Over 24 uur proberen ze te stoppen
Over het nooit en het bijna, over het misschien van het vluchtige
Wat onhandig is de seconde
Die nooit de minuut heeft gewonnen
Wat egoïstisch is de klok die ons als zwervers wil
Nostalgische spelden houden ons zonder toestemming vast
Wanneer het hart en de ziel alleen om een pauze vragen
We praten de hele tijd
Over proberen gelukkiger te zijn
Psychologen met slokjes verbergen onze littekens
Kijken wie er slechter af is
Of wie er het meest normaal lijkt
Wanneer we zonder koffer en zonder retourticket geboren worden
We geven les aan de ander zonder meesters van onszelf te zijn
Met onze zakken vol woestijnen
Over het nooit en het bijna
Over het misschien van het vluchtige
Wat onhandig is de seconde
Die nooit de minuut heeft gewonnen
Wat egoïstisch is de klok die ons als zwervers wil
Nostalgische spelden houden ons zonder toestemming vast
Wanneer het hart en de ziel alleen om een pauze vragen
Verliefd op het moment voor alles
Op wat jouw ogen bewaren
In het moment voordat ik van je hou
De oneindigheid probeert zich altijd te verstoppen
In elke komma vermaakt het zich
Kijkend hoe ons geluk voortloopt
Wat onhandig is de seconde
Die nooit de minuut heeft gewonnen
Wat egoïstisch is de klok die ons als zwervers wil
Nostalgische spelden houden ons zonder toestemming vast
Wanneer het hart en de ziel alleen om een
Een, een pauze vragen