Quimera (part. Ricky Martin)
Te pasaron tantas cosas
Antes de querer parar, parar, parar
Te perdiste en otras vidas y al final
Le encontraste sin buscar
Todo por casualidad
Hoy aceptas tu pasado
Porqué él te enseñó a amar, amar, amar
Tu mejor futuro de su mano va
Él te escucha sin juzgar, hay mil historias que vivir y contar
Tú que sabías lo que era
Vivir entre las tinieblas
Pudiste ver a tiempo
El humo que daba la hoguera
Tú entendías su quimera
Y él intentaba ser el hombre
Que todo el mundo quisiera
Te pasaron tantas cosas
Que nadie vio jamás, jamás, jamás
Él comparte su destino sin dudar
Ahora es más fácil respirar
Cada vez un poco más
Y si van cerrando las heridas
Aunque a veces es con sal, sal, sal
Pesa más el porvenir que lo que pudisteis vivir
Tanto amor no hay dios que lo pueda dividir
Tú que sabías lo que era
Vivir entre las tinieblas
Pudiste ver a tiempo
El humo que daba la hoguera
Tú entendías su quimera
Y él intentaba ser el hombre
Que todo el mundo quisiera
Hoy no existe ya la duda
Y es que las manos
Se han cansado de ser mudas
Él es tanto para ti
Que de ilusión ya no puede vivir
Si ahora tienes que huir otra vez
Y por el mismo camino de ayer
Quimera (met Ricky Martin)
Er zijn zoveel dingen gebeurd
Voordat je wilde stoppen, stoppen, stoppen
Je raakte verloren in andere levens en uiteindelijk
Vond je hem zonder te zoeken
Alles puur toevallig
Vandaag accepteer je je verleden
Omdat het je leerde liefhebben, liefhebben, liefhebben
Je beste toekomst gaat hand in hand met hem
Hij luistert zonder te oordelen, er zijn duizend verhalen te leven en te vertellen
Jij die wist wat het was
Te leven tussen de duisternis
Je kon op tijd zien
De rook die de vlam gaf
Jij begreep zijn quimera
En hij probeerde de man te zijn
Die iedereen zou willen
Er zijn zoveel dingen gebeurd
Die niemand ooit zag, ooit, ooit
Hij deelt zijn lot zonder te twijfelen
Nu is het makkelijker om te ademen
Elke keer een beetje meer
En als de wonden zich sluiten
Ook al is het soms met zout, zout, zout
Het gewicht van de toekomst is zwaarder dan wat jullie konden leven
Zoveel liefde kan geen god verdelen
Jij die wist wat het was
Te leven tussen de duisternis
Je kon op tijd zien
De rook die de vlam gaf
Jij begreep zijn quimera
En hij probeerde de man te zijn
Die iedereen zou willen
Vandaag bestaat de twijfel niet meer
En de handen
Zijn moe van het stilzwijgen
Hij is zoveel voor jou
Dat hij niet meer van de illusie kan leven
Als je nu weer moet vluchten
En weer dezelfde weg als gisteren moet nemen
Escrita por: Pablo Alborán