Tanto
Enséñame a rozarte lento,
Quiero aprender a quererte, de nuevo,
Susurrarte al oído, que puedo.
Si quieres te dejo un minuto,
Pensarte mis besos, mi cuerpo, y mi fuego,
Que yo espero si tardas, porque creo que te debo, mucho.
Ahora, que me he quedado solo,
Veo que te debo tanto y lo siento tanto,
Ahora, no aguantaré sin ti, no hay forma de seguir,
Así...
Vamos a jugar a escondernos,
Besarnos si de pronto nos vemos,
Desnúdame, y ya luego veremos,
Vamos a robarle el tiempo al tiempo.
Por mucho que aprieto tus manos,
Me cuesta creer que aún no te hayas marchado,
Me fundiré en tus labios,
Como se funden mis dedos en el piano.
Ahora, que me he quedado solo,
Veo que te debo tanto y lo siento tanto,
Ahora, no aguantaré sin ti, no hay forma de seguir,
Así...
Tú, que me enseñaste a ser sincero,
Sin temor a lo que pienso, evitando la mentira,
Tú, que siempre has estado presente
Y cuando no estaba la gente que tanto me prometía.
Tú, que me enseñaste a ser sincero,
Sin temor a lo que pienso, evitando la mentira,
Tú, que siempre has estado presente
Y cuando no estaba la gente que tanto me prometía.
Ahora, que me he quedado solo,
Veo que te debo tanto y lo siento tanto,
Ahora, no aguantaré sin ti, no hay forma de seguir,
Así, así, así, así, así, así, así, así...
Zoveel
Leer me je langzaam te raken,
Ik wil leren je weer te beminnen,
Je in je oor fluisteren, dat ik kan.
Als je wilt, laat ik je een minuut,
Denk aan mijn kussen, mijn lichaam, en mijn vuur,
Ik wacht wel als je laat, want ik geloof dat ik je veel verschuldigd ben.
Nu ik alleen ben achtergebleven,
Zie ik dat ik je zoveel verschuldigd ben en het spijt me zo,
Nu, ik kan niet zonder jou, er is geen manier om door te gaan,
Zo...
Laten we verstoppertje spelen,
Elkaar kussen als we elkaar ineens zien,
Trek me uit, en dan zien we wel,
Laten we de tijd van de tijd stelen.
Hoe hard ik ook je handen vasthoud,
Het is moeilijk te geloven dat je nog niet bent vertrokken,
Ik smelt samen met je lippen,
Zoals mijn vingers smelten op de piano.
Nu ik alleen ben achtergebleven,
Zie ik dat ik je zoveel verschuldigd ben en het spijt me zo,
Nu, ik kan niet zonder jou, er is geen manier om door te gaan,
Zo...
Jij, die me leerde eerlijk te zijn,
Zonder angst voor wat ik denk, de leugen vermijdend,
Jij, die altijd aanwezig was
En wanneer de mensen die me zoveel beloofden er niet waren.
Jij, die me leerde eerlijk te zijn,
Zonder angst voor wat ik denk, de leugen vermijdend,
Jij, die altijd aanwezig was
En wanneer de mensen die me zoveel beloofden er niet waren.
Nu ik alleen ben achtergebleven,
Zie ik dat ik je zoveel verschuldigd ben en het spijt me zo,
Nu, ik kan niet zonder jou, er is geen manier om door te gaan,
Zo, zo, zo, zo, zo, zo, zo, zo...
Escrita por: Pablo Alborán