Es Rubia, El Cabello Suelto
Es rubia, el cabello suelto
da más luz al ojo moro
voy desde entonces envuelto
en un torbellino de oro.
La abeja estival que zumba
más ágil por la flor nueva
no dice como antes, tumba
Eva, dice todo es Eva.
Bajo el oscuro, al temido
raudal de la catarata
y brilla el iris tendido
sobre las hojas de plata.
Miro ceñudo la agreste
pompa del monte irritado
y en el alma azul celeste
brota un jacinto rosado.
Voy por el bosque a paseo
a la laguna vecina
y entre las ramas la veo
y por el agua camina
la serpiente del jardín
silba, escupe y se resbala
por su agujero
el clarín me tiende trinando el ala.
Arpa soy, salterio soy
donde vibra el universo
vengo del sol y al sol voy
soy el amor,
soy el verso.
Ze is Blond, Het Losse Haar
Ze is blond, het losse haar
geeft meer licht aan het donkere oog
sindsdien ben ik omhuld
in een gouden wervelwind.
De zomerse bij die zoemt
sneller over de nieuwe bloem
zegt niet zoals vroeger, val
Eva, zegt alles is Eva.
Onder de donkere, gevreesde
stroom van de waterval
en de iris glanst uitgestrekt
over de zilveren bladeren.
Ik kijk somber naar de ruige
pracht van de opgewonden berg
en in de hemelsblauwe ziel
ontspringt een roze hyacint.
Ik wandel door het bos
naar de nabije lagune
en tussen de takken zie ik haar
en over het water loopt ze
de slang van de tuin
fluit, spuugt en glijdt
door zijn gat
de klaroen biedt me fluitend zijn vleugel aan.
Ik ben een harp, ik ben een psalter
waar het universum trilt
ik kom van de zon en ga naar de zon
ik ben de liefde,
ik ben het vers.