Entre Dos Aguas
Después de haberte amado tanto
De haberte regalado mis noches de amor
Aquí me tienes de nuevo esperando
Necesitando tu lluvia y tu sol
Después de haber amado en llantos
Mis lágrimas amargas llegaron al mar
Sólo en la arena me quedo escuchando
Cantos de sirena
Que pena me da
Te quiero y sólo espero
Ser tu compañero cuando llegue el alba
Como velero que busca tu playa
Brisa que besa tu piel
Me siento prisionero de los dos luceros
Que alumbran tu cara
Me desespero cuando tú me faltas
Quiero tenerte otra vez
Te estuve en sueños dibujando
Pero yo no alcanzaba tu cara a pintar
Llegando el día desperté flotando
La melancolía de mi soledad
Creí morir de desaliento
La vida se agitaba en nostalgias de amor
Como me dolía ver pasar el tiempo
Sin el alimento de tu corazón
Te quiero y sólo espero
Ser tu compañero cuando llegue el alba
Como velero que busca tu playa
Brisa que besa tu piel
Me siento prisionero de los dos luceros
Que alumbran tu cara
Me desespero cuando tú me faltas
Quiero tenerte otra vez
Te quiero y sólo espero
Ser tu compañero cuando llegue el alba
Como velero que busca tu playa
Brisa que besa tu piel
Me siento prisionero de los dos luceros
Que alumbran tu cara
Me desespero cuando tú me faltas
Quiero tenerte otra vez
Tussen Twee Wateren
Na je zo veel te hebben bemind
En je mijn nachten vol liefde te hebben gegeven
Hier ben ik weer, wachtend
Behoeftig naar jouw regen en jouw zon
Na in tranen te hebben bemind
Bereikte mijn bittere tranen de zee
Alleen op het zand blijf ik luisteren
Naar de gezangen van de sirene
Wat jammer dat het is
Ik hou van je en ik hoop alleen
Jouw metgezel te zijn als de dageraad aanbreekt
Als een zeilboot die jouw strand zoekt
Een bries die jouw huid kust
Ik voel me gevangen door de twee sterren
Die jouw gezicht verlichten
Ik raak in paniek als je er niet bent
Ik wil je weer bij me hebben
Ik was je in dromen aan het tekenen
Maar ik kon je gezicht niet schilderen
Toen de dag aanbrak, werd ik drijvend wakker
De melancholie van mijn eenzaamheid
Ik dacht dat ik zou sterven van ontmoediging
Het leven bewoog zich in nostalgieën van liefde
Hoe deed het pijn om de tijd te zien verstrijken
Zonder de voeding van jouw hart
Ik hou van je en ik hoop alleen
Jouw metgezel te zijn als de dageraad aanbreekt
Als een zeilboot die jouw strand zoekt
Een bries die jouw huid kust
Ik voel me gevangen door de twee sterren
Die jouw gezicht verlichten
Ik raak in paniek als je er niet bent
Ik wil je weer bij me hebben
Ik hou van je en ik hoop alleen
Jouw metgezel te zijn als de dageraad aanbreekt
Als een zeilboot die jouw strand zoekt
Een bries die jouw huid kust
Ik voel me gevangen door de twee sterren
Die jouw gezicht verlichten
Ik raak in paniek als je er niet bent
Ik wil je weer bij me hebben