Utopia
Das muitas coisas
Do meu tempo de criança
Guardo vivo na lembrança
O aconchego do meu lar
No fim da tarde
Quando tudo se aquietava
A família se ajuntava
Lá no alpendre, a conversar
Meus pais não tinham
Nem escola, nem dinheiro
Todo dia, o ano inteiro
Trabalhavam sem parar
Faltava tudo
Mas a gente nem ligava
O importante não faltava
Seu sorriso e seu olhar
Eu, tantas vezes
Vi meu pai chegar cansado
Mas aquilo era sagrado
Um por um ele afagava
E perguntava
Quem fizera estripulia
E mamãe nos defendia
E tudo aos poucos se ajeitava
O Sol se punha
A viola alguém trazia
Todo mundo então queria
Ver papai cantar com a gente
Desafinado, meio rouco e voz cansada
Ele cantava mil toadas
Seu olhar no Sol poente
Correu o tempo
Hoje eu vejo a maravilha
De se ter uma família
Quando tantos não a tem
Agora falam do desquite e do divórcio
O amor virou consórcio
Compromisso de ninguém
E há tantos filhos
Que bem mais do que um palácio
Gostariam de um abraço
E do carinho entre seus pais
Se os pais amassem
O divórcio não viria
Chamam a isso de utopia
Eu a isso chamo paz
Utopia
Van zoveel dingen
Uit mijn kindertijd
Bewaar ik levendig in gedachten
De warmte van mijn thuis
Aan het eind van de middag
Wanneer alles tot rust kwam
De familie kwam samen
Op de veranda, om te praten
Mijn ouders hadden niet
Geen school, geen geld
Elke dag, het hele jaar door
Werkten ze zonder te stoppen
Er was tekort aan alles
Maar dat maakte ons niet uit
Het belangrijkste ontbrak niet
Jouw glimlach en jouw blik
Ik, zo vaak
Zag mijn vader moe thuiskomen
Maar dat was heilig
Één voor één omhelsde hij ons
En vroeg hij
Wie de kattenkwaad had uitgehaald
En mama verdedigde ons
En langzaam kwam alles weer goed
De zon ging onder
Iemand bracht de gitaar
Iedereen wilde toen graag
Pappa met ons horen zingen
Niet in toon, een beetje hees en moe
Zong hij duizend liedjes
Zijn blik op de ondergang van de zon
De tijd is voorbij
Vandaag zie ik de wonderen
Van het hebben van een gezin
Wanneer zoveel dat niet hebben
Nu praten ze over scheiding en divorce
De liefde is een contract geworden
Een verplichting voor niemand
En er zijn zoveel kinderen
Die veel meer dan een paleis
Zou willen omarmd worden
En de genegenheid tussen hun ouders
Als ouders zouden houden
Zou de scheiding niet komen
Ze noemen dat utopie
Ik noem dat vrede
Escrita por: Pe. Zezinho Scj