El Color Del Mar
Vi cómo se fue sin mirar atrás
Sin hablar, casi sin decir adiós
Sólo se llevó algo que leer
Y un reloj que vivió siempre con él
Desapareció un atardecer algo gris
Nadie le llamó después
Solamente se llevaba sus recuerdos.
Cuando descubrió el color del mar
Se paró, se quedó sentado allí
Empezó a reir, empezó a besar
A quemar tan desnudo como él
Intentó nadar, se dejó mecer
Y sintió el agua sobre su piel
Y de pronto se olvidó de sus recuerdos.
Dejó enterrado el reloj de su niñez
Las horas que pasó, sin nada que decir.
Sintió de nuevo inmensas ganas de volar, de vivir.
Vi cómo se fue sin mirar atrás
Sin hablar, casi sin decir adiós
Sólo se llevó algo que leer
Y un reloj que vivió siempre con él
Desapareció un atardecer algo gris
Nadie le llamó después
Solamente se llevaba sus recuerdos.
Dejó enterrado el reloj de su niñez
Las horas que pasó sin nada que decir.
Sintió de nuevo inmensas ganas de volar, de vivir.
Cuando descubrió el color del mar
Se paró, se quedó sentado allí
Empezó a reír, empezó a besar
A quemar tan desnudo como él
Intentó nadar, se dejó mecer
Y sintió el agua sobre su piel
Tuvo ganas de volar, tuvo ganas de reir
Tuvo ganas de gritar
Tuvo ganas de volar, de vivir.
De Kleur Van De Zee
Ik zag hoe hij wegging zonder om te kijken
Zonder te praten, bijna zonder afscheid te nemen
Hij nam alleen iets mee om te lezen
En een klok die altijd bij hem was
Verdween op een wat grijze avond
Niemand belde hem daarna
Hij nam alleen zijn herinneringen mee.
Toen hij de kleur van de zee ontdekte
Stond hij stil, bleef daar zitten
Hij begon te lachen, begon te kussen
Zo bloot als hij was, in de brand
Hij probeerde te zwemmen, liet zich wiegen
En voelde het water op zijn huid
En plots vergat hij zijn herinneringen.
Hij liet de klok van zijn kindertijd begraven
De uren die hij doorbracht, zonder iets te zeggen.
Hij voelde opnieuw de enorme drang om te vliegen, om te leven.
Ik zag hoe hij wegging zonder om te kijken
Zonder te praten, bijna zonder afscheid te nemen
Hij nam alleen iets mee om te lezen
En een klok die altijd bij hem was
Verdween op een wat grijze avond
Niemand belde hem daarna
Hij nam alleen zijn herinneringen mee.
Hij liet de klok van zijn kindertijd begraven
De uren die hij doorbracht zonder iets te zeggen.
Hij voelde opnieuw de enorme drang om te vliegen, om te leven.
Toen hij de kleur van de zee ontdekte
Stond hij stil, bleef daar zitten
Hij begon te lachen, begon te kussen
Zo bloot als hij was, in de brand
Hij probeerde te zwemmen, liet zich wiegen
En voelde het water op zijn huid
Hij had de drang om te vliegen, had de drang om te lachen
Had de drang om te schreeuwen
Had de drang om te vliegen, om te leven.
Escrita por: R.c. Colombo, Toy Ibañez