El Cigarrillo
Anoche, estuve conversando con mi cigarrillo
Y me sentí, cansada, cansada, aburrida y tan vacía
Que a veces hasta pienso que ni siquiera existo
Que a veces hasta pienso, que ni siquiera existo
Lo encendí muy lentamente, le di una fumada
Y al mirar el humo que en el espacio se volatizaba
Recordé tantas cosas que creí olvidadas
Se las conté todas, mientras que lo fumaba
Le conversé de ti y de mis añoranzas
Le conté de tus besos y de mis esperanzas
Le conté de tu olvido, de mis lágrimas tantas
De aquello que vivimos y que hoy se ha vuelto nada
Le dije que es posible que a mí nadie me quiera
Porque he intentado vivir a mi manera
Porque me he negado a pagar el tributo
De bajeza y pecados que hoy nos exige el mundo
Que a lo mejor estoy acabada
O que la vida me ha vencido
Que he sufrido y he llorado
Que he luchado y he reído
Y que es lo que he ganado
Por ser así tan comprensiva
Solo vivir desesperada
En un mundo tan vacío
Anoche, estuve conversando con mi cigarrillo
Y al terminarlo, pensando, me quedé entre suspiros
Que en este verso triste, que es el mundo en que vivo
Solo él me va quedando como único amigo
De Sigaret
Gisteravond, heb ik gepraat met mijn sigaret
En voelde me, moe, moe, verveeld en zo leeg
Dat ik soms zelfs denk dat ik niet eens besta
Dat ik soms zelfs denk, dat ik niet eens besta
Ik stak hem heel langzaam aan, nam een trek
En terwijl ik de rook zag die in de lucht verdween
Herinnerde ik me zoveel dingen die ik dacht te vergeten
Ik vertelde ze allemaal, terwijl ik hem rookte
Ik sprak over jou en mijn verlangens
Ik vertelde over je kussen en mijn hoop
Ik vertelde over je vergeten, over mijn zoveel tranen
Over wat we hebben meegemaakt en wat nu niets meer is
Ik zei dat het mogelijk is dat niemand van me houdt
Omdat ik heb geprobeerd op mijn manier te leven
Omdat ik heb geweigerd de prijs te betalen
Van laagheid en zonden die de wereld van ons vraagt
Dat ik misschien wel ten einde raad ben
Of dat het leven me heeft verslagen
Dat ik heb geleden en heb gehuild
Dat ik heb gevochten en heb gelachen
En wat heb ik gewonnen
Door zo begripvol te zijn
Slechts wanhopig te leven
In een wereld zo leeg
Gisteravond, heb ik gepraat met mijn sigaret
En toen ik hem oprookte, dacht ik, bleef ik tussen zuchten
Dat in dit treurige vers, dat de wereld is waarin ik leef
Alleen hij me nog overblijft als enige vriend