La Lavandera
Aquí voy con mi canasto
de tristezas a lavar,
al estero del olvido,
dejen, déjenme pasar.
Lunita, luna,
no me dejes de alumbrar.
Tu cariño era el rebozo
y nos abrigó a los dos,
lo manchaste una mañana
cuando me dijiste adiós.
Lunita, luna,
no me dejes de alumbrar.
En la corriente del río
he de lavar con ardor
la mancha de tu partida
que en mi pañuelo dejó.
Lunita, luna,
no me dejes de alumbrar.
Soy la triste lavandera
que va a lavar su ilusión,
el amor es una mancha
que no sale sin dolor.
Lunita, luna,
no me dejes de alumbrar.
De Wasvrouw
Hier ga ik met mijn mand
om verdriet te wassen,
naar de stroom van de vergetelheid,
laat me, laat me passeren.
Maan, maan,
laat me niet in het duister.
Jouw liefde was de sjaal
en warmde ons beiden,
je hebt het bevlekt op een ochtend
toen je me vaarwel zei.
Maan, maan,
laat me niet in het duister.
In de stroom van de rivier
zal ik met vuur wassen
het vlek van jouw vertrek
dat op mijn zakdoek bleef.
Maan, maan,
laat me niet in het duister.
Ik ben de treurige wasvrouw
die haar illusie wil wassen,
de liefde is een vlek
die niet zonder pijn verdwijnt.
Maan, maan,
laat me niet in het duister.