Arauco Tiene Una Pena
Arauco tiene una pena
Que no la puedo callar
Son injusticias de siglos
Que todos ven aplicar
Nadie le ha puesto remedio
Pudiéndolo remediar
Levántate, huenchullán
Un día llega de lejos
Huescufe conquistador
Buscando montañas de oro
Que el indio nunca buscó
Al indio le basta el oro
Que le relumbra del Sol
Levántate, curimón
Entonces corre la sangre
No sabe el indio qué hacer
Le van a quitar su tierra
La tiene que defender
El indio se cae muerto
Y el afuerino de pie
Levántate, manquilef
Adónde se fue lautaro
Perdido en el cielo azul
Y el alma de galvarino
Se la llevó el viento sur
Por eso pasan llorando
Los cueros de su kultrún
Levántate, pues, callfull
Del año mil cuatrocientos
Que el indio afligido está
A la sombra de su ruca
Lo pueden ver lloriquear
Totora de cinco siglos
Nunca se habrá de secar
Levántate, callupán
Arauco tiene una pena
Más negra que su chamal
Ya no son los españoles
Los que les hacen llorar
Hoy son los propios chilenos
Los que les quitan su pan
Levántate, pailahuán
Ya rugen las votaciones
Se escuchan por no dejar
Pero el quejido del indio
¿Por qué no se escuchará?
Aunque resuene en la tumba
La voz de caupolicán
Levántate, huenchullán
Arauco Heeft Een Verdriet
Arauco heeft een verdriet
Dat ik niet kan verbergen
Het zijn onrechtvaardigheden van eeuwen
Die iedereen ziet gebeuren
Niemand heeft een oplossing gegeven
Terwijl het te verhelpen was
Sta op, huenchullán
Op een dag komt van ver
Huescufe de veroveraar
Op zoek naar bergen van goud
Die de indiaan nooit zocht
Voor de indiaan is het genoeg
Wat van de zon weerkaatst
Sta op, curimón
Dan stroomt het bloed
De indiaan weet niet wat te doen
Ze gaan zijn land afpakken
Hij moet het verdedigen
De indiaan valt dood neer
En de buitenstaander staat rechtop
Sta op, manquilef
Waar is Lautaro gebleven?
Verdwenen in de blauwe lucht
En de ziel van Galvarino
Heeft de zuidelijke wind meegenomen
Daarom huilen ze voorbij
De huiden van zijn kultrún
Sta op, dus, callfull
Sinds het jaar veertienhonderd
Is de indiaan in de put
In de schaduw van zijn ruca
Kun je hem horen snikken
De rietplant van vijf eeuwen
Zal nooit opdrogen
Sta op, callupán
Arauco heeft een verdriet
Zwarter dan zijn chamal
Het zijn niet langer de Spanjaarden
Die hen laten huilen
Vandaag zijn het de eigen Chilenen
Die hun brood afpakken
Sta op, pailahuán
De stemmen van de verkiezingen brullen
Ze zijn te horen om niet te vergeten
Maar de klacht van de indiaan
Waarom wordt die niet gehoord?
Ook al weerklinkt in het graf
De stem van Caupolicán
Sta op, huenchullán