Atrapados en el cielo
Luis quiso llegar al cielo
De su mundo dibujado
Y la realidad demente
Esta vez lo ha emboscado
Y quién sabe si no es
Su sombra la que hoy
Nos muestra una mueca de risa
Demacrada su voz
No alcanzo a disipar
Al silencio que se lo tragó
Luis, gran apuntador de los genios falsos
Mártir intelectual, te fuiste con tu llanto
A vivir en el cielo para poder entender
Cómo mueren sin ser oídos
Aquellos luises que son como vos
Humilde ser, tus plantas se aferran hoy
A este infierno
Donde se muerden los hombres
Que alguna vez sonrieron
Débil está tu herencia
Porque al amor lo persigue la histeria
Del tiempo absurdo que han empleado
Para destruirte
Luis, ignorando tu esencia
Porque al fin tan solo un hombre eras
Con temor clavándose en tu espalda
Y en las manos toda la impotencia
Esa que también hoy tengo yo
Vast in de lucht
Luis wilde de lucht bereiken
Uit zijn getekende wereld
En de krankzinnige realiteit
Heeft hem deze keer in de val gelokt
En wie weet of het niet is
Zijn schaduw die ons vandaag
Een vermoeide glimlach toont
Verzwakt is zijn stem
Ik kan de stilte niet verdrijven
Die hem heeft opgeslokt
Luis, grote aanwijzer van de valse genieën
Intellectueel martelaar, je ging met je huilen
Om in de lucht te leven en te begrijpen
Hoe ze sterven zonder gehoord te worden
Die luisjes die zijn zoals jij
Bescheiden wezen, je voeten klampen zich vandaag
Aan deze hel
Waar de mensen bijten
Die ooit glimlachten
Zwak is je erfenis
Want de liefde wordt achtervolgd door de hysterie
Van de absurde tijd die ze hebben gebruikt
Om je te vernietigen
Luis, je negeert je essentie
Want uiteindelijk was je maar een man
Met angst die zich in je rug boorde
En in je handen al die machteloosheid
Die ik ook vandaag de dag voel