Klei
Hij heeft nog niet eens gegeten, of thee gezet
Zijn handen gaan bezeten over het object
Het hele atelier is bezwangerd van dit licht
Zijn vingers vormen op de tast haar fijne gezicht
Zo dichtbij, zo dichtbij
Met het ochtendlicht op haar gezicht van klei
Hij kijkt zelden naar de foto, dat vindt hij maar een ding
Zoekt liever naar haar trekken in zijn herinnering
Hij weet nog hoe ze danste door zijn atelier
En hoe haar haren glansden als het maanlicht op de zee
Zoals ze was voordat ze wegging
Zo schept hij haar nu weer
En even, een moment, voelt hij hetzelfde
Hetzelfde als de eerste keer
Zo dichtbij, zo dichtbij
Hij huivert, ze lijkt zo zuiver
Met het ochtendlicht op haar gezicht van klei
Arcilla
Él ni siquiera ha comido, ni preparado té
Sus manos poseídas van sobre el objeto
Todo el taller está impregnado de esta luz
Sus dedos moldean a tientas su fino rostro
Tan cerca, tan cerca
Con la luz de la mañana en su rostro de arcilla
Rara vez mira la foto, eso le parece una tontería
Prefiere buscar sus rasgos en su memoria
Recuerda cómo bailaba por su taller
Y cómo su cabello brillaba como la luz de la luna en el mar
Como era antes de irse
Así que ahora la recrea
Y por un instante, siente lo mismo
Lo mismo que la primera vez
Tan cerca, tan cerca
Se estremece, ella parece tan pura
Con la luz de la mañana en su rostro de arcilla