Uitvaart
De Here had deze keer weer eens genomen
En met grote droefenis hadden wij kennis gegeven
En vertrokken wij om twee uur van het sterfhuis
In de volgauto's zwijgend de mannen
Iets van aartsvaders hadden ze, hoewel de meesten
Toch maar gewoon kantoorbedienden waren
Daarna onder troosteloze hoeden de vrouwen
In het volle ornaat van de trieste frigiditeit
Die recht op een stoel in de hemel geeft
Maar waarom reed daarachter nu
Dat rode autootje
Met die luidzingende Chinees
Funeral
El Señor esta vez nos había tomado
Y con gran tristeza dimos aviso
Y partimos a las dos de la casa mortuoria
En los autos de seguimiento en silencio los hombres
Tenían algo de patriarcas, aunque la mayoría
Eran simplemente empleados de oficina
Luego, bajo sombreros desolados, las mujeres
En todo su esplendor de triste frigidez
Que da derecho a una silla en el cielo
Pero ¿por qué detrás iba
Ese autito rojo
Con ese chino cantante a todo pulmón