El Jinete Errante
Dejé san fabián de alico una mañana de fuego
Debajo de alguna nube que pasaba por allí,
Pues como yo soy así y casi nunca me allego
Me alejé de tu amor ciego para olvidarme de ti.
Para olvidarme de ti, bebí un cántaro de olvido,
Pues lo mucho que he vivido ya te lo había entregado.
Mas como a un viejo candado que me tenía cautivo
Rompí el lazo que amarraba tu amor a mi amor cansado.
De ti aprendí el rudo amor desigual.
Me bebí y mordí un sabio fruto total.
Fue mi ser que halló tu fresca copa carnal,
Pero al fin yo partí al trote de mi bagual
Creyendo que nunca más contigo iba a regresar.
Para encontrarme contigo galopando un bayo de esos
Volví sobre tus parajes pensando cómo explicarte.
Y me repetí el camino, pero esta vez de regreso,
Pues no me encontré otro beso como el que quisiera darte.
Coplas del jinete errante que buscaba otro destino,
Con ellas quiero pedirte que perdones lo mal hecho.
Porque ya estoy galopando con sed de boca y de vino
Sobre este potro que sabe como voltearme en tu pecho.
De Dwaalende Ruiter
Ik verliet San Fabián, een ochtend vol vuur
Onder een wolk die daar voorbij trok,
Want zoals ik ben, kom ik zelden dichtbij
Ver weg van jouw blinde liefde om jou te vergeten.
Om jou te vergeten, dronk ik een kruik van vergetelheid,
Want alles wat ik heb geleefd, had ik al aan jou gegeven.
Maar zoals een oude slot dat me gevangen hield,
Verbrak ik de band die jouw liefde aan mijn vermoeide liefde bond.
Van jou leerde ik de harde, ongelijkwaardige liefde.
Ik dronk en beet in een wijze vrucht, totaal.
Het was mijn wezen dat jouw frisse, lichamelijke beker vond,
Maar uiteindelijk vertrok ik in galop met mijn paard,
Gelovend dat ik nooit meer bij jou zou terugkeren.
Om jou te ontmoeten galopperend op zo'n schimmel,
Keerde ik terug naar jouw gebieden, denkend aan hoe ik het je moest uitleggen.
En ik herhaalde de weg, maar deze keer terug,
Want ik vond geen andere kus zoals de kus die ik je wilde geven.
Couplets van de dwaalende ruiter die een ander lot zocht,
Met deze wil ik je vragen om te vergeven wat verkeerd was.
Want ik galoppeer al met dorst naar mond en wijn
Op dit paard dat weet hoe het me op jouw borst kan draaien.