Rogelio
En la misma pensión, con el mismo hambre
En la misma habitación vivíamos Rogelio y yo
Bajo el mismo techo con el mismo frío
Tiritando en el lecho dormíamos Rogelio y yo
Con el mismo coche, la misma mujer
Y la misma noche soñábamos Rogelio y yo
En el mismo trabajo, el mismo sudor
Y el mismo fracaso luchábamos Rogelio y yo
Ya no te acuerdas Rogelio de aquella cantina
Del viejo Anselmo y su acordeón
Cuantas las noches nuestro vino alegro
Cuantas las noches que tu música tocó
Cuantas las noches que al oír esa canción
Tú te reías y reía yo
Y nos despertaba el Sol
Llenos de vino, llenos de ilusión
Te reías del dolor, de si hacia frío o hacía calor
Si había dinero o solo sudor
Con el mismo equipaje en el mismo tren
Que me marche he vuelto a hacer el viaje
A tu nueva dirección con el mismo traje
Y la misma ilusión he ido, he ido a buscarte
El guarda coches me ha entrado por la puerta del servicio
Y me ha metido en un cuarto desde donde he mirado
Y te he visto bien vestido en un salón lleno de espejos
Gente importante a tu lado y en tu cara el fastidio
Cuando te han avisado
Has salido, me has mirado, te has acordado de mi nombre, ¡aleluya!
Y luego, luego te has marchado
Me has dejado con un saludo, una cita en tu despacho
Y una tarjeta en la mano con tu nombre bien bordado
Pero no importa Rogelio, esta noche iré a la cantina
Y al viejo Anselmo pediré tu canción
En la misma mesa beberé por los dos
Y entre mil copas me reiré del dolor
Y como otras noches al oír esa canción
Yo reiré, ja, yo reiré
Me reiré de tu adiós, de mis zapatos, de tu confusión
Del pantalón de tu frac, de tus espejos y de tu salón
Y cuando te vuelva a ver te diré
Muy buenas tardes, ¿qué tal está usted? Y cómo no
Te pediré un favor para que esa noche duermas un poco mejor
Rogelio
In dezelfde pension, met dezelfde honger
In dezelfde kamer woonden Rogelio en ik
Onder hetzelfde dak met dezelfde kou
Tandenklapperend in bed sliepen Rogelio en ik
Met dezelfde auto, dezelfde vrouw
En dezelfde nacht droomden Rogelio en ik
Op hetzelfde werk, dezelfde zweet
En dezelfde mislukking vochten Rogelio en ik
Vergeet je het niet Rogelio, die kroeg
Van de oude Anselmo en zijn accordeon
Hoeveel nachten onze wijn ons vrolijk maakte
Hoeveel nachten jouw muziek speelde
Hoeveel nachten dat ik, bij het horen van dat lied
Jij lachte en ik lachte ook
En de zon wekte ons
Vol wijn, vol hoop
Jij lachte om de pijn, of het koud of warm was
Of er geld was of alleen zweet
Met dezelfde bagage in dezelfde trein
Dat ik vertrok, ben ik weer op reis gegaan
Naar jouw nieuwe adres met hetzelfde pak
En dezelfde hoop ben ik gegaan, ben ik gegaan om je te zoeken
De portier kwam binnen via de service-ingang
En stopte me in een kamer van waaruit ik keek
En ik zag je goed gekleed in een zaal vol spiegels
Belangrijke mensen naast je en op je gezicht de verveling
Toen ze je waarschuwden
Je kwam naar buiten, keek me aan, herinnerde je mijn naam, halleluja!
En toen, toen ging je weg
Je liet me achter met een groet, een afspraak in je kantoor
En een kaartje in mijn hand met jouw naam mooi geborduurd
Maar het maakt niet uit Rogelio, vanavond ga ik naar de kroeg
En aan de oude Anselmo vraag ik om jouw lied
Aan dezelfde tafel drink ik voor ons beiden
En tussen duizend glazen lach ik om de pijn
En zoals andere nachten, bij het horen van dat lied
Zal ik lachen, ha, ik zal lachen
Ik zal lachen om jouw afscheid, om mijn schoenen, om jouw verwarring
Om de broek van je rokkostuum, om jouw spiegels en jouw zaal
En als ik je weer zie, zal ik zeggen
Goedenavond, hoe gaat het met u? En hoe dan ook
Zal ik je om een gunst vragen zodat je die nacht iets beter slaapt