395px

Manier van het Woud / Rode Hemel

Paula Fernandes

Jeito De Mato / Céu Vermelho

Há uma estrada de pedra
Que passa na fazenda
É teu destino, é tua senda
Onde nascem tuas canções

As tempestades do tempo
Que marcam tua história
Fogo que queima na memória
E acende os corações

Sim, dos teus pés na terra nascem flores
A tua voz macia aplaca as dores
E espalha cores vivas pelo ar
Ah, ah, ah

Sim, dos teus olhos saem cachoeiras
Sete lagoas, mel e brincadeiras
Espumas ondas, águas do teu mar
Ah, ah, ah
Ê, laiá

Agora peço o teu perdão, o teu colinho
Pra que a gente possa então recomeçar

Ó, minha linda, olhe bem pros meus olhinhos
Tão rasos d’água de emoção por te encontrar
A cada passo que perdi pelas estradas
De solidão estou cansado de chorar

Mesmo distante não saiu do pensamento
Aquele doce do teu mel, do teu beijar
Lembro do tempo em que amávamos baixinho
Pra não deixar nenhum lençol nos invejar

Desde o momento em que nós nos separamos
Eu viajei no céu vermelho do penar
Agora peço o teu perdão, o teu colinho
Pra que a gente possa então recomeçar

Manier van het Woud / Rode Hemel

Er is een stenen weg
Die langs de boerderij gaat
Het is jouw bestemming, jouw pad
Waar jouw liedjes ontstaan

De stormen van de tijd
Die jouw verhaal markeren
Vuur dat brandt in de herinnering
En de harten aansteekt

Ja, uit jouw voeten in de aarde groeien bloemen
Jouw zachte stem verzacht de pijn
En verspreidt levendige kleuren in de lucht
Ah, ah, ah

Ja, uit jouw ogen komen watervallen
Zeven vijvers, honing en spelletjes
Schuimige golven, water van jouw zee
Ah, ah, ah
Ê, laiá

Nu vraag ik om jouw vergeving, jouw schoot
Zodat we dan opnieuw kunnen beginnen

Oh, mijn mooie, kijk goed in mijn oogjes
Zo vol van emotie om jou te ontmoeten
Bij elke stap die ik verloor op de wegen
Van eenzaamheid ben ik moe van het huilen

Zelfs op afstand is het niet uit mijn gedachten
Die zoete smaak van jouw honing, jouw kus
Ik herinner me de tijd dat we stilletjes hielden van elkaar
Om geen enkel bedlaken jaloers te maken

Sinds het moment dat we uit elkaar gingen
Reis ik in de rode hemel van het verdriet
Nu vraag ik om jouw vergeving, jouw schoot
Zodat we dan opnieuw kunnen beginnen

Escrita por: Paula Fernandes, Mauricio Santini