Sei Lá Mangueira
Vista assim do alto
Mais parece um céu no chão
Sei lá
Em Mangueira a poesia feito um mar, se alastrou
E a beleza do lugar, pra se entender
Tem que se achar
Que a vida não é só isso que se vê
É um pouco mais
Que os olhos não conseguem perceber
E as mãos não ousam tocar
E os pés recusam pisar
Sei lá não sei
Sei lá não sei
Não sei se toda beleza de que lhes falo
Sai tão somente do meu coração
Em Mangueira a poesia
Num sobe e desce constante
Anda descalça ensinando
Um modo novo da gente viver
De sonhar, de pensar de sofrer
Sei lá não sei, sei lá não sei não
A Mangueira é tão grande
Que nem cabe explicação
Weet Ik Veel, Mangueira
Zo van hooguit lijkt het
Meer op een hemel op de grond
Weet ik veel
In Mangueira verspreidt de poëzie zich als een zee
En de schoonheid van de plek, om te begrijpen
Moet je vinden
Dat het leven niet alleen is wat je ziet
Het is iets meer
Wat de ogen niet kunnen waarnemen
En de handen niet durven aanraken
En de voeten weigeren te stappen
Weet ik veel, ik weet het niet
Weet ik veel, ik weet het niet
Ik weet niet of al die schoonheid waarover ik spreek
Alleen maar uit mijn hart komt
In Mangueira de poëzie
In een constante op en neer
Loopt blootsvoets en leert ons
Een nieuwe manier van leven
Van dromen, van denken, van lijden
Weet ik veel, ik weet het niet, weet ik veel niet
Mangueira is zo groot
Dat het geen uitleg kan hebben