Minha Esquina
Já peguei meu violão
Pra falar do nosso amor
Mas se é Deus quem dá o dom
A mulher concede a dor
E assim voltei pra minha esquina
Mas sem querer voltar
Canto até seis da matina
Que é para poder não chorar
Mas não tem nada eu vou ficando com a rapaziada
Cantando um samba e outra no meu violão
Poeta que é poeta mora na jogada
Um amor que vai é mais uma canção
Mas quem tira ainda vai pôr
Pela lei da proporção
Quando Deus pede o penhor
A mulher pede o perdão
E assim deixei a minha esquina
Mas sem querer deixar
Em rotina por rotina
Eu vou levando devagar
Mas o meu nome vai ficando pela madrugada
Eu tenho um samba e outra pra cada emoção
Poeta que é poeta não perde a parada
O que vem é festa pro meu coração
Mijn Hoekje
Ik heb mijn gitaar gepakt
Om over onze liefde te praten
Maar als God het talent geeft
Geeft de vrouw de pijn
En zo ben ik teruggekeerd naar mijn hoekje
Maar zonder het te willen terugkomen
Zing ik tot zes uur in de ochtend
Om niet te hoeven huilen
Maar het maakt niet uit, ik blijf bij de jongens
Zingend een samba en nog een op mijn gitaar
Een dichter die een dichter is, woont in de actie
Een liefde die gaat, is weer een lied
Maar wie neemt, zal ook geven
Volgens de wet van de proportie
Wanneer God om de borg vraagt
Vraagt de vrouw om vergiffenis
En zo heb ik mijn hoekje verlaten
Maar zonder het te willen verlaten
In routine door routine
Neem ik het rustig aan
Maar mijn naam blijft hangen in de vroege ochtend
Ik heb een samba en nog een voor elke emotie
Een dichter die een dichter is, mist de kans niet
Wat komt is feest voor mijn hart