É Preciso Ter Calma
Amor, essa palavra que me mata
me corta (como uma faca)
me deixa no chão, como um cão
nu sem sossego, como o prazer que te nego.
Dor, cativa, privada,
bruma que te cobre o corpo de fada,
sonho, distante na mente
e de repente, saber que se esta só.
É duro, é puro o futuro,
sempre presente como o céu na tua frente
pintado, queimado, vazio assumido
um corpo triste despido
e uma mão que se estende,
depende de quem vier
e é mesmo assim que se quer.
Longe ou perto,
tudo é deserto
Tudo é montanha que te arranha a alma
com fúria, com calma
É preciso ter calma
Não dar o corpo pela alma
Vês o passado dorido, ferido,
agora tudo te é querido.
Memória, vitória, não é esta a tua história.
Voou a tua vida, perdida,
por entre os braços da SIDA.
Mentira, roubada, pesada,
uma seringa trocada, um prazer que agora é nada.
Perdoa se não sei que fazer,
Mas sei que deve doer,
dá-me o teu olhar e eu dou-te o meu amor,
e o beijo urgente, premente,
esperança que não dorme, conforme,
e dita o eu estar aqui.
Amanhã, sei lá, para já o som da guitarra
que me agarra, me prende, me solta,
e a ti dá-te a volta, ao sorriso,
tem calma...
Refrao
Juízo, não tenho medo, não temo
só tremo de pensar...
mas não penso, e tenso te faço viajar
com a voz.
Lembro Novembro passado
quando os dias eram curtos
e as noites de fado,
rasgado, cantado, sentido.
No Deus que criamos
aprendemos a viver, de cor,
meu amor,
e agora é hora,
tudo fica por fazer,
quero-te dizer mais uma vez
que te amo, talvez, te quero,
te espero e desespero por ti,
e que isso só por si
me chega pra viver,
mesmo quando só houver...
silêncio...
imenso,
e dor, e pior, meu amor,
a lembranca que descansa
os olhos teus nos meus...
Adeus.
Refrao (2X)
É preciso ter calma.
Rustig Blijven is Nodig
Liefde, dat woord dat me doodt
snijdt me (als een mes)
laat me op de grond, als een hond
naakt zonder rust, zoals het genot dat ik je ontzeg.
Pijn, gevangen, privé,
nevel die je lichaam van een fee bedekt,
droom, ver weg in de geest
en ineens, weten dat je alleen bent.
Het is hard, het is puur de toekomst,
altijd aanwezig als de lucht voor je
geschilderd, verbrand, leeg aanvaard
een treurig lichaam ontkleed
en een hand die zich uitstrekt,
hangt af van wie er komt
en zo wil je het echt.
Ver weg of dichtbij,
alles is woestijn
alles is een berg die je ziel krabt
met woede, met rust.
Je moet rustig blijven
Geef je lichaam niet voor je ziel.
Zie je het pijnlijke verleden, verwond,
nu is alles je dierbaar.
Herinnering, overwinning, is dit niet jouw verhaal?
Je leven is gevlogen, verloren,
tussen de armen van de AIDS.
Leugen, gestolen, zwaar,
een verwisselde spuit, een genot dat nu niets meer is.
Vergeef me als ik niet weet wat te doen,
maar ik weet dat het pijn moet doen,
geef me je blik en ik geef je mijn liefde,
en de dringende, haastige kus,
hoop die niet slaapt, zoals het hoort,
en bepaalt dat ik hier ben.
Morgen, wie weet, voor nu de klank van de gitaar
die me grijpt, me vasthoudt, me loslaat,
en jou een draai geeft, naar de glimlach,
hou het rustig...
Refrein
Verstand, ik ben niet bang, ik vrees niet
ik tril alleen bij de gedachte...
maar ik denk niet, en ik laat je reizen
met de stem.
Ik herinner me vorig november
toen de dagen kort waren
en de nachten vol fado,
gescheurd, gezongen, gevoeld.
In de God die we creëerden
leerden we leven, uit het hoofd,
mijn liefde,
en nu is het tijd,
alles moet nog gedaan worden,
ik wil je nog een keer zeggen
ik hou van je, misschien, ik wil je,
ik wacht en wanhoop om je,
en dat alleen al
is genoeg voor me om te leven,
zelfs als er alleen maar...
stilte is...
immens,
en pijn, en erger, mijn liefde,
de herinnering die rust
jouw ogen in de mijne...
Vaarwel.
Refrein (2X)
Je moet rustig blijven.