Con Los Dos En La Cabeza
Te quedaste suspendida
Polvo en un hilo de luz
Enredada, entretenida, alimentando la inquietud
Que se esconde en las esquinas
Arena sumergida en la sombra profunda del mar
Te quedaste aunque te fuiste
Nunca te fuiste del todo, amor
Ya no vuelvo, me dijiste, inundando de dolor
El amor que no quisiste
Tu aroma de café en la triste oración de sanar
Canciones que olvidé sonando y volviendo a sonar
Te extraño
Porque estás presente en cada ausencia
Un ritual que cansa el calendario
Una ausencia ahogando la presencia
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo
Amor
Tu manojo de llaves de casa están en la mesa
Una nota vieja escrita a medias en la nevera
No la he tirado solo porque tiene tu letra
O por si la completas
Y amor
Aún duermo en mi lado aunque el tuyo esté vacío
Y ahora riego tus plantas, ni se enteraron de que te has ido
Y aun sin darme cuenta
Pongo la cafetera grande con tu vaso y el mío
Las púas de erizo salen solas en Luna llena
Pero no sé qué me hiciste que las tuyas
Siempre que te pienso, se me entierran
Y siento que te llevo dentro, porque
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
Lo hago todo solo con los dos en la cabeza
De algún modo te quedaste, sofocada en las estrías
En los átomos del aire, en la endeble transparencia de los vasos
En la dulce algarabía de los bailes
No te fuiste, nunca te fuiste, te quedaste
En la huida de la lluvia, en el ruido de los sables
Esculpida en los espejos
Una sombra resguardada en los portales
No te fuiste, nunca te fuiste, te quedaste
En el brillo de los ojos, como un mapa sin señales
Una marca imperceptible entre las cosas más banales
En aquello que no importa y en las cosas importantes
No te fuiste, nunca te fuiste, te quedaste
Met Ons Twee In Mijn Hoofd
Je bleef hangen
Stof in een straal van licht
Verstrikt, vermaakt, voedend de onrust
Die zich verstopt in de hoeken
Zand ondergedompeld in de diepe schaduw van de zee
Je bleef, ook al ging je weg
Je ging nooit helemaal weg, lief
"Ik kom niet terug," zei je, vol pijn
De liefde die je niet wilde
Je geur van koffie in het treurige gebed om te genezen
Liedjes die ik vergat, klinkend en weerklinkend
Ik mis je
Omdat je aanwezig bent in elke afwezigheid
Een ritueel dat de kalender vermoeit
Een afwezigheid die de aanwezigheid verdrinkt
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen
Liefde
Je bosje huissleutels ligt op de tafel
Een oude notitie half geschreven op de koelkast
Ik heb het niet weggegooid, alleen omdat het jouw handschrift heeft
Of voor het geval je het afmaakt
En lief
Ik slaap nog steeds aan mijn kant, ook al is de jouwe leeg
En nu geef ik je planten water, ze hebben niet door dat je weg bent
En zelfs zonder het te beseffen
Zet ik de grote koffiepot met jouw glas en het mijne
De stekels van de egels komen vanzelf tevoorschijn bij volle maan
Maar ik weet niet wat je me hebt aangedaan, dat de jouwe
Altijd als ik aan je denk, zich in me ingraven
En ik voel dat ik je binnenin me draag, want
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Ik doe alles alleen met ons twee in mijn hoofd
Op de een of andere manier ben je gebleven, verstikt in de striemen
In de atomen van de lucht, in de broze transparantie van de glazen
In de zoete drukte van de dansen
Je ging niet weg, je ging nooit weg, je bleef
In de vlucht van de regen, in het geluid van de zwaarden
Gegoten in de spiegels
Een schaduw beschermd in de portalen
Je ging niet weg, je ging nooit weg, je bleef
In de glans van de ogen, als een kaart zonder signalen
Een onopvallend teken tussen de meest banale dingen
In datgene wat niet belangrijk is en in de belangrijke dingen
Je ging niet weg, je ging nooit weg, je bleef