El Plebeyo
La noche cubre ya con su negro crespón
De la ciudad las calles que cruza la gente
Con pausada acción
La luz artificial con débil proyección
Propicia la penumbra que esconde en su sombra
Venganza y traición
Después de laborar, vuelve a su humilde hogar
Luis Enrique, el plebeyo, el hijo del pueblo
El hombre que supo amar
Y que sufriendo está esa infamante ley
De amar a una aristócrata siendo plebeyo él
Trémulo de emoción, dice así en su canción
El amor, siendo humano, tiene algo de divino
Amar no es un delito porque hasta Diós amó
Y si el cariño es puro y el deseo es sincero
¿Por qué robarme quieren la fé del corazón?
Mi sangre, aunque plebeya, también tiñe de rojo
El alma en que se anida mi incomparable amor
Ella de noble cuna y yo humilde plebeyo
No es distinta la sangre ni es otro el corazón
Señor ¿por qué los seres no son de igual valor?
De Plebeyo
De nacht bedekt al met zijn zwarte sluier
Van de stad de straten die de mensen kruisen
Met langzame actie
Het kunstlicht met zwakke projectie
Bevorderd de schemering die in zijn schaduw verbergt
Wraak en verraad
Na het werken, terug naar zijn bescheiden huis
Luis Enrique, de plebeyo, de zoon van het volk
De man die wist te beminnen
En die lijdt onder die schandelijke wet
Van het houden van een aristocrate terwijl hij plebeyo is
Trillend van emotie, zegt hij zo in zijn lied
De liefde, zijnde menselijk, heeft iets goddelijks
Beminnen is geen misdaad want zelfs God heeft bemind
En als de genegenheid puur is en de wens oprecht
Waarom willen ze me dan het geloof van het hart afnemen?
Mijn bloed, hoewel plebejisch, kleurt ook rood
De ziel waarin mijn onvergelijkbare liefde nestelt
Zij van nobele afkomst en ik een bescheiden plebeyo
Het bloed is niet anders en het hart is niet anders
Heer, waarom zijn wezens niet van gelijke waarde?
Escrita por: Felipe Pinglo Alva