La Madrugada (part. Carlos Bermúdez)
Gira la noche en el horario
Del desvelado y triste
Reloj del campanario
Rueda la pena de un tranvia
Que solitario viste
De azul melancolía
Y un fantasma de neblina
Envuelve de fina penumbra
Al café
Llora la noche en su agonía
¿Que busco? ¿Dónde voy?
No sé, no sé
¿Será la triste y lejana
Margot que fue como
Una luz en mí sombra?
¿Será su vieja ventana?
¿Será su voz que me nombra?
¿Será el amigo vencido
Que ayer nomás me dio
Un abrazo llorando?
Yo no sé que ando buscando
Sin cesar
Que en tu penumbra
He de hallar
De Dageraad (met Carlos Bermúdez)
Draait de nacht op de klok
Van de slapeloze en treurige
Klok van de toren
Rol de pijn van een tram
Die je in eenzaamheid
In blauwe melancholie ziet
En een spook van nevel
Omhult met fijne schaduw
Het café
Huilt de nacht in zijn agonie
Wat zoek ik? Waar ga ik heen?
Ik weet het niet, ik weet het niet
Zal het de treurige en verre
Margot zijn die was als
Een licht in mijn schaduw?
Zal het haar oude raam zijn?
Zal het haar stem zijn die me noemt?
Zal het de verslagen vriend zijn
Die me gisteren nog
Huilend omhelsde?
Ik weet niet wat ik zoek
Onophoudelijk
Dat ik in jouw schaduw
Zal vinden