Paisaje (part. Alberto Podestá)
Te compre una tarde
Paisaje lejano
El marco dorado
Y el tema otoñal
Te colgué en el muro
Frente a su retrato
Frente a su retrato
Que ya no está más
Es tal vez por eso
Que recién me agustian
Tu tono velado, tu sombra
Tu gris
Tu cielo techado
De nubes y brumas
Tu parque llorando
Con lluvia de abril
¿Quien será, quien será
Que en tu tela pintó
La quietud otoñal
Del pinar?
¿Y esa luz de olvido
Y el confín perdido
Y el camino herido de azul
Y la soledad?
¿Quien será que una vez
Te encontró como sos
Y logró comprender
Tu color?
Que alma, que alma buena
Vio la pena, pena
De la nube gris
Del camino azul
Del dolor de abril
Landschap (met Alberto Podestá)
Ik kocht je op een middag
Ver weg landschap
De gouden lijst
En het herfstthema
Ik hing je aan de muur
Voor zijn portret
Voor zijn portret
Dat er niet meer is
Misschien is het daarom
Dat ik me pas nu ongemakkelijk voel
Je vage toon, je schaduw
Je grijs
Je hemel bedekt
Met wolken en nevel
Je park huilt
Met aprilregen
Wie zal het zijn, wie zal het zijn
Die op jouw doek schilderde
De herfstige rust
Van het dennenbos?
En dat licht van vergeten
En de verloren grens
En het gewonde pad van blauw
En de eenzaamheid?
Wie zal het zijn die ooit
Je vond zoals je bent
En begreep
Je kleur?
Wat een ziel, wat een goede ziel
Zag de pijn, pijn
Van de grijze wolk
Van het blauwe pad
Van de pijn van april