Palavras Minhas
Palavras que disseste e já não dizes,
palavras como um sol que me queimava,
olhos loucos de um vento que soprava
em olhos que eram meus, e mais felizes.
Palavras que disseste e que diziam
segredos que eram lentas madrugadas,
promessas imperfeitas, murmuradas
enquanto os nossos beijos permitiam.
Palavras que dizias, sem sentido,
sem as quereres, mas só porque eram elas
que traziam a calma das estrelas
à noite que assomava ao meu ouvido...
Palavras que não dizes, nem são tuas,
que morreram, que em ti já não existem
- que são minhas, só minhas, pois persistem
na memória que arrasto pelas ruas.
Mijn Woorden
Woorden die je zei en nu niet meer zegt,
woorden als een zon die me verbrandde,
gekke ogen van een wind die blies
in ogen die van mij waren, en gelukkiger.
Woorden die je zei en die zeiden
geheimen die langzame ochtenden waren,
imperfecte beloftes, gefluisterd
terwijl onze kussen het toestonden.
Woorden die je zei, zonder betekenis,
zonder ze te willen, maar alleen omdat zij
de rust van de sterren brachten
in de nacht die in mijn oor opkwam...
Woorden die je niet zegt, noch van jou zijn,
die gestorven zijn, die in jou niet meer bestaan
- die van mij zijn, alleen van mij, want ze blijven
in de herinnering die ik door de straten sleep.
Escrita por: Carlos Manuel Proença / Pedro Tamen