Los Olvidados
Los olvidados
Los que retumban en la memoria
Los perseguidos
De anochecida en mitad del cerro
Los exiliados
Los que jamás volvieron a ver correr a sus hijos
Las olvidadas
Las que escondían pan en el mimbre
Las perseguidas
Y señaladas en todo el pueblo
Las exiliadas
Las que jamás volvieron a ver correr a sus hijas
No olvidaré
Para que haya servido de algo tanto desvelo
Para que no se pierda el poema bajo el sombrero
No olvidaré
Para poder hablarle a mis hijos de los abuelos
Para que un día al fin descansen, justos, los huesos
No olvidaré
A las maestras
Que tanto hicieron por esta letra
Y a las artistas
Las que burlaran a la censura
Las guerrilleras
Que resistieron los bombardeos en las trincheras
Los escondidos
Por 30 años tras un armario
Los acusados
Y fusilados por sus ideas
Los extinguidos
Abandonados bajo este suelo sin una rosa
Las silenciadas
Las que del miedo quedaron mudas
Las que parieron
Y les privaron de la semilla
Las invisibles
Hoy las nombramos para que su llama
Nunca se extinga
No olvidaré
Para que haya servido de algo tanto desvelo
Para que no se pierda el poema bajo el sombrero
No olvidaré
Para poder hablarle a mis hijos de los abuelos
Para que un día al fin descansen, justos, los huesos
No olvidaré
De Vergeten
De vergeten
Die weerklinken in het geheugen
De vervolgden
Van gisteravond in het midden van de heuvel
De geëxileerden
Die nooit meer hun kinderen hebben zien rennen
De vergeten vrouwen
Die brood verborgen in het riet
De vervolgden
En aangewezen in het hele dorp
De geëxileerde vrouwen
Die nooit meer hun dochters hebben zien rennen
Ik zal niet vergeten
Opdat al dat wakker liggen niet voor niets is geweest
Opdat het gedicht niet verloren gaat onder de hoed
Ik zal niet vergeten
Om mijn kinderen over hun grootouders te kunnen vertellen
Opdat op een dag eindelijk rechtvaardig de botten rusten
Ik zal niet vergeten
Aan de onderwijzers
Die zoveel hebben gedaan voor deze woorden
En aan de artiesten
Die de censuur te slim af waren
De guerrilleros
Die de bombardementen in de loopgraven weerstonden
De verborgen mensen
30 jaar lang achter een kast
De beschuldigden
En geëxecuteerd om hun ideeën
De uitgestorvenen
Verlaten onder deze grond zonder een roos
De gesilenceerden
Die door angst stom zijn geworden
Die kinderen baarden
En hen de zaadjes ontnamen
De onzichtbaren
Vandaag noemen we hen opdat hun vlam
Nooit dooft
Ik zal niet vergeten
Opdat al dat wakker liggen niet voor niets is geweest
Opdat het gedicht niet verloren gaat onder de hoed
Ik zal niet vergeten
Om mijn kinderen over hun grootouders te kunnen vertellen
Opdat op een dag eindelijk rechtvaardig de botten rusten
Ik zal niet vergeten
Escrita por: Pedro Pastor