No Pensé Que Era Amor
No pensé que era amor y lo dejaba correr
Iba atando mis manos, me alejó del ayer
Y el mar, que antes miraba estando solo
Hoy vale nada sin ti
Lo sé, queda poco, y ya te tienes que ir
Mi alma llorará
Mi amor llorará y caerá en un pozo
Pues te vas y quedo muy solo
¿Cuantos segundos más te podré mirar?
Y es verdad que, al hablar
De amor, al hablar, me destrozo
Pues te vas y quedo tan solo
Que prefiero morir
Sin pensar en mañana y sollozando de pie
Ya no tengo palabras, no te volveré a ver jamás
Y esto me está arrancando todo, me está matando, yo lo sé
Está bien, dentro de poco, no te volveré a ver
Yo pensé que era dueño de lo que podía hacer
Ya no toques mi piel si no vas a volver jamás
¿Por qué se inundan mis ojos al hablar de ti?
No lo sé, estaré loco, o es que me quiero morir
No lo sé, estaré loco, o es que me quiero morir
Ik Dacht Niet Dat Het Liefde Was
Ik dacht niet dat het liefde was en liet het maar gaan
Ik bond mijn handen vast, hield me weg van het verleden
En de zee, die ik vroeger alleen bekeek
Is nu niets waard zonder jou
Ik weet het, er is niet veel meer, en je moet al gaan
Mijn ziel zal huilen
Mijn liefde zal huilen en in een put vallen
Want je gaat weg en ik blijf zo alleen
Hoeveel seconden kan ik je nog aankijken?
En het is waar dat, als ik praat
Over liefde, als ik praat, ik mezelf verwoest
Want je gaat weg en ik ben zo alleen
Dat ik liever doodga
Zonder na te denken over morgen en snikkend rechtop
Ik heb geen woorden meer, ik zal je nooit meer zien
En dit trekt alles uit me weg, het maakt me kapot, dat weet ik
Het is goed, binnenkort zie ik je nooit meer
Ik dacht dat ik de baas was over wat ik kon doen
Raak mijn huid niet meer aan als je nooit meer terugkomt
Waarom vullen mijn ogen zich met tranen als ik over jou praat?
Ik weet het niet, ik ben misschien gek, of wil ik gewoon dood
Ik weet het niet, ik ben misschien gek, of wil ik gewoon dood
Escrita por: Pedro Suárez-Vértiz