Joselito
Joselito no vuelvas a casa
si ella ya no te espera y brinda con él
Y se olvida de ti
Joselito no vuelvas al pueblo
si camina la plaza del brazo de él
A la vista de todos
Las vecinas murmuran
si hasta dicen que fue él quien la hizo mujer
Se olvidaron de todo.
Se los ve en la iglesia
si hasta el cura sonríe y pregunta por él
y por la ceremonia
Y en el bar lo saludan
y festejan sus bromas y su buen vestir
y ya nadie pregunta
No hay billar los domingos
si hasta el taco que usabas se rompió, también
y a nadie le importa
Yo te escribo esta carta:
esta arena me quema en las manos José.
Aunque nunca te vea
No les queda memoria
se perdonan bailando la misma canción
Para el nueve de julio.
Joselito
Joselito, kom niet meer thuis
als zij je niet meer verwacht en proost met hem
En vergeet jou
Joselito, ga niet terug naar het dorp
als ze hand in hand door het plein lopen met hem
In het zicht van iedereen
De buren fluisteren
ze zeggen zelfs dat hij degene was die haar vrouw maakte
Ze zijn alles vergeten.
Je ziet ze in de kerk
zelfs de priester glimlacht en vraagt naar hem
en naar de ceremonie
En in de kroeg begroeten ze hem
en vieren zijn grappen en zijn goede kleding
en niemand vraagt meer
Er is geen biljart op zondag
zelfs de keu die je gebruikte is gebroken, ook
en het kan niemand schelen
Ik schrijf je deze brief:
deze zand brandt in mijn handen, José.
Ook al zie ik je nooit meer
Ze hebben geen herinnering meer
ze vergeven elkaar dansend op hetzelfde lied
Voor de negen juli.