Postman Drove a Caddy
I know it seemed like a good idea at the time.
But, darling, I knew there was trouble bound to come.
The postman drove a Caddy,
a sunburned green,
rusted out land tug of a car.
It seen to race across the ridge trailin clouds of dust and dogs.
I knew there was trouble bound to come.
Now, I saw the fact.
The driver was a dog.
The dog had a hat.
The hat had a flat.
It looked like a rat.
The rat was on fire.
Somehow I knew there was trouble bound to come.
Now, that fire attracted the eye of a neighbor who,
turning away,
shook his head as he was heard to say,
I don't wanna know why.
Which confused the pig.
That ate the mailbox.
That contained the letter that was lost by the post office for 40 years.
Happenin to have been written by Albert Einstein.
Ha!
Somehow I knew there was trouble bound to come.
Now, in his declining years he had designed/devined a device from common household items,
which by harnassing hitherto unknown forces in the universe could put a chicken in every pot,
and make it so that everyone could live a long long time without any trouble at all.
And in the process savin mankind from certain self-destruction,
and enabling him to keep going more places forever.
Mmmm, I knew there was trouble bound to come.
Now, you understand, that whether or not this device would actually work was a matter of absolute conjecture,
seeing as how Mr Einstein had buried the only plans,
and working model,
in a hole in the ground.
I knew there was trouble bound to come.
It had seemed like a good idea at the time,
in fact what the letter did say.
And would the recipient,
a Mr Tesla,
please go out and dig it up right away?
But not to worry,
cuz even if this self-same letter was to be lost in the post you couldn't miss the two-foot high Martian standing there who promised to wait and not even budge for 40 years,
if he had to,
but then he really had to get going.
And by the way take him a couple apples,
or something,
because he really likes fruit.
Sincerely yours,
Albert Einstein.
Somehow I knew there was trouble bound to come.
Postbode Reed een Caddy
Ik weet dat het op dat moment een goed idee leek.
Maar, schat, ik wist dat er problemen aan kwamen.
De postbode reed een Caddy,
een zonverbrande groene,
roestige landtrekker van een auto.
Het leek wel een race over de heuvel met stofwolken en honden.
Ik wist dat er problemen aan kwamen.
Nu, ik zag het feit.
De bestuurder was een hond.
De hond had een hoed.
De hoed had een deuk.
Het leek op een rat.
De rat stond in brand.
Op de een of andere manier wist ik dat er problemen aan kwamen.
Nu, dat vuur trok de aandacht van een buurman die,
wegdraaiend,
zijn hoofd schudde terwijl hij te horen was zeggen,
Ik wil niet weten waarom.
Wat de varkens in de war bracht.
Die de brievenbus at.
Die de brief bevatte die 40 jaar geleden door het postkantoor was kwijtgeraakt.
Het bleek geschreven te zijn door Albert Einstein.
Ha!
Op de een of andere manier wist ik dat er problemen aan kwamen.
Nu, in zijn afnemende jaren had hij een apparaat ontworpen uit gewone huishoudelijke spullen,
wat door het benutten van tot dan toe onbekende krachten in het universum een kip in elke pan kon stoppen,
en ervoor kon zorgen dat iedereen een lang, lang leven kon leiden zonder enige problemen.
En in het proces de mensheid kon redden van zekere zelfvernietiging,
en hem in staat stelde om voor altijd meer plekken te blijven bezoeken.
Mmmm, ik wist dat er problemen aan kwamen.
Nu, je begrijpt, of dit apparaat daadwerkelijk zou werken was een kwestie van absolute speculatie,
gezien het feit dat meneer Einstein de enige plannen,
en werkend model,
in een gat in de grond had begraven.
Ik wist dat er problemen aan kwamen.
Het leek op dat moment een goed idee,
inderdaad wat de brief zei.
En zou de ontvanger,
mevrouw Tesla,
alsjeblieft meteen gaan graven?
Maar maak je geen zorgen,
want zelfs als dezezelfde brief verloren zou gaan in de post kon je de twee voet hoge Marsman daar niet missen die beloofde te wachten en niet eens zou bewegen voor 40 jaar,
als hij moest,
maar hij moest echt gaan.
En trouwens, neem hem een paar appels mee,
of iets,
want hij houdt echt van fruit.
Met vriendelijke groet,
Albert Einstein.
Op de een of andere manier wist ik dat er problemen aan kwamen.