Über 7 Brücken
Manchmal geh ich meine Straße ohne Blick,
manchmal wünsch ich mir mein Schaukelpferd zurück,
manchmal bin ich ohne Rast und Ruh,
manchmal schließ ich alle Türen nach mir zu.
Manchmal ist mir kalt und manchmal heiß,
manchmal weiß ich nicht mehr, was ich weiß,
manchmal bin ich schon am Morgen müd',
und dann such ich Trost in einem Lied.
Über sieben Brücken mußt du geh'n,
sieben dunkle Jahre übersteh'n,
sieben Mal wirst du die Asche sein,
aber einmal auch der helle Schein.
Manchmal scheint die Uhr des Lebens still zu steh'n,
manchmal scheint man immer nur im Kreis zu geh'n,
manchmal ist man wie von Fernweh krank,
manchmal sitzt man still auf einer Bank.
Manchmal greift man nach der ganzen Welt,
manchmal meint man, daß der Glücksstern,
fällt manchmal nimmt man, wo man lieber gibt,
manchmal haßt man das, was man noch liebt.
Über sieben Brücken mußt du geh'n,
sieben dunkle Jahre übersteh'n,
sieben Mal wirst du die Asche sein,
aber einmal auch der helle Schein.
Über sieben Brücken...
Über sieben Brücken...
Over 7 Bruggen
Soms loop ik mijn straat zonder om te kijken,
soms wens ik dat mijn schommelpaard terug zou zijn,
soms ben ik zonder rust en zonder vrede,
soms sluit ik alle deuren achter me dicht.
Soms is het koud en soms is het heet,
soms weet ik niet meer wat ik weet,
soms ben ik al 's ochtends moe,
en dan zoek ik troost in een lied.
Over zeven bruggen moet je gaan,
zeven donkere jaren doorstaan,
zeven keer ben je de as,
maar één keer ook het heldere licht.
Soms lijkt de klok van het leven stil te staan,
soms lijkt het alsof je altijd maar in cirkels gaat,
soms ben je ziek van heimwee,
soms zit je stil op een bank.
Soms reikt men naar de hele wereld,
soms denkt men dat de geluksster,
vallen soms neemt men, waar men liever geeft,
soms haat men datgene wat men nog liefheeft.
Over zeven bruggen moet je gaan,
zeven donkere jaren doorstaan,
zeven keer ben je de as,
maar één keer ook het heldere licht.
Over zeven bruggen...
Over zeven bruggen...