Why Have You Brought Me Here - Raoul I've Been There
Why have you brought me here?
We can't go back there!
We must return!
He'll kill you!
His eyes will find us there!
Christine, don't say that
Those eyes that burn!
Don't even think it
And if he has to kill a thousand men
Forget this waking nightmare
The Phantom of the Opera will kill
This phantom is a fable, believe me
And kill again!
There is no Phantom of the Opera
My God, who is this man
My God, who is this man
Who hunts to kill?
This mask of death?
I can't escape from him
Whose is this voice you hear
I never will!
With every breath?
And in this labyrinth
Where night is blind
The Phantom of the Opera is there (here)
Inside your (my) mind
There is no Phantom of the Opera
Raoul, I've been there
To his world of unending night
To a world where the daylight
Dissolves into darkness
Darkness
Raoul, I've seen him!
Can I ever forget that sight?
Can I ever escape from that face?
So distorted, deformed
It was hardly a face
In that darkness
Darkness
But his voice filled my spirit
With a strange, sweet sound
In that night there was music in my mind
And through music my soul began to soar!
And I heard as I'd never heard before
What you heard was a dream and nothing more
Yet in his eyes all the sadness of the world
Those pleading eyes, that both threaten and adore
Christine
Christine
Christine
Waarom Heb Je Mij Hierheen Gebracht - Raoul, Ik Ben Daar Geweest
Waarom heb je mij hierheen gebracht?
We kunnen daar niet meer terug!
We moeten terug!
Hij zal je doden!
Zijn ogen zullen ons daar vinden!
Christine, zeg dat niet
Die ogen die branden!
Denk er niet eens aan
En als hij duizend mannen moet doden
Vergeet deze wakkere nachtmerrie
De Fantoom van de Opera zal doden
Dit fantoom is een fabel, geloof me
En weer doden!
Er is geen Fantoom van de Opera
Mijn God, wie is deze man
Mijn God, wie is deze man
Die jaagt om te doden?
Deze doodsmasker?
Ik kan niet aan hem ontsnappen
Van wie is deze stem die je hoort
Ik zal nooit!
Met elke ademhaling?
En in dit labyrint
Waar de nacht blind is
De Fantoom van de Opera is daar (hier)
In jouw (mijn) geest
Er is geen Fantoom van de Opera
Raoul, ik ben daar geweest
In zijn wereld van eindeloze nacht
In een wereld waar het daglicht
Verdwijnt in duisternis
Duisternis
Raoul, ik heb hem gezien!
Kan ik dat beeld ooit vergeten?
Kan ik ooit ontsnappen aan dat gezicht?
Zo vervormd, misvormd
Het was nauwelijks een gezicht
In die duisternis
Duisternis
Maar zijn stem vulde mijn geest
Met een vreemde, zoete klank
In die nacht was er muziek in mijn hoofd
En door muziek begon mijn ziel te stijgen!
En ik hoorde zoals ik nog nooit eerder had gehoord
Wat je hoorde was een droom en niets meer
Toch in zijn ogen al het verdriet van de wereld
Die smekende ogen, die zowel bedreigen als aanbidden
Christine
Christine
Christine