No Son Of Mine
The key to my survival
was never in much doubt
the question was how I could keep sane
trying to find a way out
things were never easy for me
peace of mind was hard to find
and I needed a place where I could hide
somewhere I could call mine
I didn't think much about it
til it started happening all the time
soon I was living with the fear everyday
of what might happen at night
I couldn't stand to hear the
crying of my mother
and I rememeber when
I swore that, that would be the
last they'd see of me
and I never went home again
they say time is a healer
and now my wounds are not the same
I rang the bell with my heart in my mouth
I had to hear what he'd say
He sat me down to talk to me
he looked me straight in the eyes
he said:
You're no son, no son of mine
You're no son, no son of mine
You walked out, you left us behind
and you're no son, no son of mine
oh his words how they hurt me, I'll never forget it
and as the time, it went by, I lived to regret it
You're no son, no son of mine
but where should I go,
and what should I do
you're no son, no son of mine
but I came here for help, I came here for you
Well the years they passed slowly
I thought about him everyday
what would I do, if we passed on the street
would I keep running away
in and out of hiding places
soon I'd have to face the facts
we'd have to sit down and talk it over
and that would mean going back
they say time is a healer
and now my wounds are not the same
I rang the bell with my heart in my mouth
I had to hear what he'd say
He sat down to talk to me
he looked me straight in the eyes
he said:
You're no son of mine
Geen Zoon Van Mij
De sleutel tot mijn overleven
was nooit echt een vraag
de vraag was hoe ik m'n verstand kon houden
terwijl ik een uitweg zocht
het was nooit makkelijk voor mij
rust in mijn hoofd was moeilijk te vinden
en ik had een plek nodig waar ik me kon verstoppen
ergens waar ik thuis kon noemen
Ik dacht er niet veel over na
tot het steeds vaker gebeurde
al snel leefde ik elke dag in angst
voor wat er 's nachts zou kunnen gebeuren
Ik kon het niet aan om te horen
het huilen van mijn moeder
en ik herinner me nog goed
dat ik zwoer dat, dat de laatste keer zou zijn
dat ze me zouden zien
en ik ging nooit meer naar huis
ze zeggen dat tijd heelt
en nu zijn mijn wonden niet meer hetzelfde
ik belde aan met mijn hart in mijn keel
ik moest horen wat hij zou zeggen
Hij zette me neer om met me te praten
hij keek me recht in de ogen
hij zei:
Je bent geen zoon, geen zoon van mij
Je bent geen zoon, geen zoon van mij
Je liep weg, je liet ons achter
en je bent geen zoon, geen zoon van mij
oh zijn woorden, hoe ze me pijn deden, ik zal het nooit vergeten
en naarmate de tijd verstreek, leefde ik met spijt
Je bent geen zoon, geen zoon van mij
maar waar moet ik heen,
en wat moet ik doen
je bent geen zoon, geen zoon van mij
maar ik kwam hier voor hulp, ik kwam hier voor jou
De jaren gingen langzaam voorbij
ik dacht elke dag aan hem
wat zou ik doen, als we elkaar op straat tegenkwamen
zou ik blijven wegrennen
in en uit schuilplaatsen
al snel zou ik de feiten onder ogen moeten zien
we zouden moeten zitten en het erover hebben
en dat zou betekenen teruggaan
ze zeggen dat tijd heelt
en nu zijn mijn wonden niet meer hetzelfde
ik belde aan met mijn hart in mijn keel
ik moest horen wat hij zou zeggen
Hij ging zitten om met me te praten
hij keek me recht in de ogen
hij zei:
Je bent geen zoon van mij