Fer L'amaur
Chie l'avrev mai det, turner'm a innamurer,
me an al vliva menga, però gnint da fer:
a sra forse perché am pies fer a l'amaur,
che a son che, che iò bisegn d'un professaur.
Am per quesi come quand, a desdot an,
as-cifleva tot i disch napoletan
e a paseva la mateina atac a un spec
e am sintiva tor in gir dai me du vec.
Saul a cunterla l'am per na fola:
am lev i deint treinta volt in un dè,
aspet la sira per gnir a toret,
come a spetesa ed finir al suldée.
E se andam in mes a un pree a fer a l'amaur
e gli urtigh e i marugaun im sembren fiaur,
am seint stupid come ded's o tret's an fa
che a perdiva fin al nomer dla me ca.
E un de, anc se a gavesa sinquant'an,
s'am sintesa innamuré come un salam
a pro saul eser cunteint, sintir'm un sgnaur,
perché gninta le piò bel che fer l'amaur.
Haciendo el amor
Nunca lo había dicho, me vuelvo a enamorar,
no tengo nada que hacer,
tal vez porque me gusta hacer el amor,
que soy yo, que necesito un profesor.
Porque por ejemplo cuando, a las diez,
escuchaba todos los discos napolitanos
y caminaba por la mañana hacia un espejo
y me sentía dar vueltas por mis dos vecinos.
Saulo contaba el amor como un cuento:
me levantaba treinta veces en un día,
esperaba la noche para ir a dormir,
como si esperara terminar el domingo.
Y si vamos al campo a hacer el amor
las ortigas y los mosquitos nos parecen flores,
me siento estúpido como hace treinta años
que perdía hasta el nombre de mi casa.
Y un día, aunque tuviera cincuenta años,
me sentí enamorado como un salmón,
porque solo siendo contento, sintiendo un escalofrío,
nada puede ser más hermoso que hacer el amor.