Sorrow
The sweet smell of a great sorrow lies over the land
Plumes of smoke rise and merge into the leaden sky
A man lies and dreams of green fields and rivers
But awakes to a morning with no reason for waking
He's haunted by the memory of a lost paradise
In his youth or a dream, he can't be precise
He's chained forever to a world that's departed
It's not enough, it's not enough
His blood has frozen and curdled with fright
His knees have trembled and given way in the night
His hand has weakened at the moment of truth
His step has faltered
One world, one soul
Time pass, the river rolls
He talks to the river of lost love and dedication
Silently replies that swirl invitation
Flow dark and troubled to an oily sea
A grim intimation of what is to be
There's an unceasing wind that blows through this night
And there's dust in my eyes, that blinds my sight
And the silence speaks so much louder that words
Of promises broken
Verdriet
De zoete geur van groot verdriet hangt over het land
Rookpluimen stijgen op en vermengen zich met de loodgrijze lucht
Een man ligt en droomt van groene velden en rivieren
Maar wordt wakker in een ochtend zonder reden om wakker te worden
Hij wordt achtervolgd door de herinnering aan een verloren paradijs
In zijn jeugd of een droom, hij kan het niet precies zeggen
Hij is voor altijd geketend aan een wereld die is vertrokken
Het is niet genoeg, het is niet genoeg
Zijn bloed is bevroren en gestold van angst
Zijn knieën hebben getremeld en zijn bezweken in de nacht
Zijn hand is verzwakt op het moment van de waarheid
Zijn stap is wankel geworden
Één wereld, één ziel
De tijd verstrijkt, de rivier stroomt
Hij praat met de rivier van verloren liefde en toewijding
Zwijgend antwoordt het met een draaikolk uitnodiging
Stroom donker en onrustig naar een olieachtige zee
Een sombere aanduiding van wat komen gaat
Er waait een onophoudelijke wind door deze nacht
En er is stof in mijn ogen, dat mijn zicht verblindt
En de stilte spreekt veel luider dan woorden
Van gebroken beloften
Escrita por: David Gilmour