395px

Als Ze Van Mij Was

Polo Montañez

Si Fuera Mía

En un cuarto azul pequeño, una mujer se levanta
Y asomándose a través de la ventana
Sin decir una palabra recostándose a la almohada
Esperando tanto amor que le hace falta

Por el brillo de sus ojos, a través de su mirada
Se le nota la necesidad de un beso
Y a la claridad del alba me provoca con su espalda
Apurando la mitad de mis deseos

Con los dedos de sus manos se abre surcos en el pelo
Como una criatura inofensiva
Y le observo cuando duerme su belleza transparente
Que la llego a comparar con una niña

El ventilador de frente, orgulloso la refresca
Siento envidia como el aire la despeina
Y sus labios casi rojos me van llenando de antojos
Y el delirio de poder estar con ella

En un cuarto tan pequeño, donde una mujer descansa
Y a la suave luz que regala la luna
Dan deseos de tenerla, de cuidarla, de quererla
Porque se que como ella no hay ninguna

Con los dedos de sus manos se abre surcos en el pelo
Como una criatura inofensiva
Y le observo cuando duerme su belleza transparente
Que la llego a comparar con una niña

El ventilador de frente, orgulloso la refresca
Siento envidia como el aire la despeina
Y sus labios casi rojos me van llenando de antojos
Y el delirio de poder estar con ella

Als Ze Van Mij Was

In een kleine blauwe kamer, staat een vrouw op
En kijkt door het raam
Zonder een woord te zeggen, leunt ze op het kussen
Wachtend op de liefde die ze zo nodig heeft

Door de glans in haar ogen, door haar blik
Is de behoefte aan een kus te zien
En bij het ochtendgloren prikkelt ze me met haar rug
Die de helft van mijn verlangens aanwakkert

Met de vingers van haar handen maakt ze krullen in haar haar
Als een onschuldige kind
En ik kijk naar haar schoonheid als ze slaapt, zo transparant
Die ik vergelijk met een meisje

De ventilator voor haar, trots verfrist hij haar
Ik voel jaloezie terwijl de lucht haar haar in de war maakt
En haar bijna rode lippen vullen me met verlangens
En de waanzin om bij haar te zijn

In een kamer zo klein, waar een vrouw rust
En bij het zachte licht dat de maan geeft
Krijg ik de wens om haar te hebben, om voor haar te zorgen, om van haar te houden
Want ik weet dat er niemand zoals zij is

Met de vingers van haar handen maakt ze krullen in haar haar
Als een onschuldige kind
En ik kijk naar haar schoonheid als ze slaapt, zo transparant
Die ik vergelijk met een meisje

De ventilator voor haar, trots verfrist hij haar
Ik voel jaloezie terwijl de lucht haar haar in de war maakt
En haar bijna rode lippen vullen me met verlangens
En de waanzin om bij haar te zijn

Escrita por: Fernando Borrego Linares